ปัญหาว่าจำเลยที่ 2 เป็นลูกจ้างหรือผู้เช่ารถของจำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 1 ต้องร่วมรับผิดในละเมิดที่จำเลยที่ 2 กระทำหรือไม่
เมื่อโจทก์สืบพยานว่าจำเลยที่ 2 เป็นลูกจ้างจำเลยที่ 1 แล้ว ภาระการพิสูจน์ตกแก่จำเลยที่ 1 ที่จะต้องนำสืบให้ชัดเจนว่าจำเลยที่ 2 เป็นผู้เช่า
พิพากษาแก้ให้จำเลยที่ 1 ร่วมรับผิดกับจำเลยที่ 2 ตลอดทั้งค่าธรรมเนียมและค่าทนายตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น และให้จำเลยที่ 1 เสียค่าธรรมเนียมค่าทนาย 150 บาท แก่โจทก์ด้วย
โจทก์ฟ้องละเมิดอ้างว่าจำเลยที่ 2 เป็นลูกจ้างจำเลยที่ 1 ขับรถโดยประมาทชนภริยาโจทก์ตาย จำเลยที่ 1 ต่อสู้ว่าจำเลยที่ 2 เป็นผู้เช่ารถ ศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยที่ 2 เป็นลูกจ้าง ศาลอุทธรณ์กลับฟังว่าเป็นผู้เช่า ศาลฎีกาเห็นว่าสัญญาเช่าที่จำเลยอ้างไม่น่ารับฟังเพราะอาจทำขึ้นภายหลัง และเชื่อพยานโจทก์ว่าจำเลยที่ 2
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 798/2497นายกิ๊งเขี่ยน แซ่เหลียงโจทก์นายสักสกูล ที่ 1 นายตั๋น จันโต ที่ 2จำเลย ป.วิ.พ. คดีที่โจทก์ฟ้องฐานละเมิดว่าจำเลย ที่ 2 เป็นลูกจ้างจำเลยที่ 1 ขับรถโดยประมาททำให้โจทก์เสียหาย จำเลยที่1 ต่อสู้ว่าจำเลยที่ 2 เป็นผู้เช่ารถของจำเลยที่ 1 ไม่ใช่ลูกจ้าง เมื่อโจทก์สืบพยานว่า จำเลย ที่ 2 เป็นลูกจ้างจำเลยที่ 1 เป็น หน้าที่จำเลยที่ 1 ผู้จ้างจะต้องนำสืบให้ชัดเจนว่า จำเลยที่ 2 เป็นผู้เช่าคดีนี้โจทก์ฟ้องเรียกค่าเสียหายจากจำเลยฐานละเมิด กล่าวว่าจำเลยที่ 1 เป็นเจ้าของรถยนต์รับบรรทุกคนและสิ่งของ จำเลยที่ 2เป็นคนขับและเป็นลูกจ้างจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 2 ได้ขับรถชนภริยาโจทก์ตายด้วยความประมาท ศาลพิพากษาลงโทษจำคุกคดีถึงที่สุดไปแล้วจึงขอให้จำเลยทั้ง 2 ใช้ค่าเสียหาย จำเลยที่ 1 ให้การต่อสู้ว่า จำเลยที่ 2 ไม่ได้เป็นลูกจ้างหากจำเลยที่ 2 ทำสัญญาเช่ารถของจำเลยที่ 1 ไปทำการรับจ้างเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2494 ขอให้ยกฟ้อง จำเลยที่ 2 ก็ให้การว่าได้ทำสัญญาเช่ารถจากจำเลยที่ 1 ดังข้อต่อสู้จำเลยที่ 1 ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว ฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยที่ 2 ขับรถชนภริยาโจทก์ตายด้วยความประมาท แล้ววินิจฉัยว่าจำเลยที่ 1เป็นนายจ้าง จำเลยที่ 2 ส่วนสัญญาเช่าอาจทำขึ้นภายหลัง พิพากษาให้จำเลยทั้ง 2 ใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ 4,549 บาท กับค่าธรรมเนียมค่าทนาย จำเลยที่ 1 ผู้เดียวอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยเชื่อว่า จำเลยที่ 2 ได้เช่ารถยนต์ไปจากจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 1 ไม่ต้องรับผิด พิพากษาให้ยกฟ้องเฉพาะจำเลยที่ 1 โจทก์จึงได้ฎีกาอนาถาขึ้นมา ศาลฎีกาปรึกษาเห็นว่า คดีมีประเด็นในชั้นนี้เพียงว่า จำเลยที่ 2 เป็นผู้เช่ารถจำเลยที่ 1 หรือเป็นลูกจ้าง คดีได้ความว่าจำเลยที่ 2