สัญญาจะขายที่ดินของผู้เยาว์โดยผู้แทนโดยชอบธรรมยินยอมแต่ไม่ได้รับอนุญาตจากศาล ไม่มีผลผูกพัน ส่วนนิติกรรมจัดหาผลประโยชน์แยกต่างหากสมบูรณ์
การห้ามขายที่ดินของเด็กตามมาตรา 1546 ป.พ.พ. หมายความรวมถึงสัญญาจะขายที่ดินด้วย และเป็นบทยกเว้นทั่วไปของมาตรา 24 แม้เด็กจะทำนิติกรรมเองตามมาตรา 24 ก็ทำไม่ได้หากต้องห้ามตามมาตรา 1546 ส่วนนิติกรรมจัดหาผลประโยชน์แยกต่างหากไม่ต้องห้ามตามมาตรา 1546 จึงสมบูรณ์
พิพากษากลับคดีสำนวนแรก ให้ถือว่าสัญญาหมาย ล.1 ไม่ผูกพันกันทางจะขายที่ดิน ให้นายขาวส่งคืนโฉนดที่นาให้นายกำพู คำขอนอกนี้ให้ยก ส่วนสำนวนหลังให้นายกำพูใช้เงินคืนให้นายขาว 10,000 บาท
ผู้เยาว์ทำสัญญาจะขายที่ดินโดยผู้แทนโดยชอบธรรมยินยอม แต่ศาลไม่อนุญาตให้ขาย โดยผู้เยาว์รับเงินล่วงหน้าและมอบโฉนดให้ผู้ซื้อ พร้อมทั้งให้ผู้ซื้อจัดหาผลประโยชน์จากที่ดินแล้วแบ่งกัน ต่อมาผู้เยาว์บรรลุนิติภาวะแล้วบอกล้างนิติกรรม
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 856 - 857/2497นายกำพู เมนาคมโจทก์นายขาว ขำหรุ่นจำเลยนายขาว ขำหรุ่นโจทก์นายกำพู เมนาคม ที่ 1 นางพึ่ง ช่วงรัศมี ที่ 2จำเลย พ.ร.บ.ให้ใช้บทบัญญัติบรรพ 5 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ พ.ศ.2477 ป.พ.พ. ม. 21, ม. 24, ม. 1546เมื่อประกาศใช้ประมวลแพ่งฯ บรรพ 5 แล้ว อำนาจของผู้แทนโดยชอบธรรมของผู้เยาว์ที่บัญญัติไว้ในมาตรา 21 ได้ถูกจำกัดอำนาจลงตามลักษณะและรายการตามที่ระบุไว้ในมาตรา 1546 การห้ามขายที่ดินของเด็กซึ่งต้องขออนุญาตศาลก่อนตามมาตรา 1546 นั้นหมายความรวมถึงสัญญาจะขายที่ดินด้วย(อ้างฎีกาที่ 462/2488) การขายที่ดินของผู้เยาว์โดยอ้างว่าเอาเงินไปใช้จ่ายในการศึกษาของเด็กเข้าลักษณะที่เป็นการสมควรแก่ฐานานุรูปและเป็นการอันจำเป็นเพื่อความเจริญในอนาคตของเด็กตามมาตรา 24 ซึ่งอนุญาตไว้ว่า แม้เด็กจะทำนิติกรรมเองก็ยังได้นั้นเมื่อมาตรา 1546 ห้ามผู้ปกครองขายที่ดินของเด็กโดยลำพังแล้ว เด็กขายที่ดินของเด็กโดยลำพังเองก็ทำไม่ได้ มาตรา 1546 เป็นบทยกเว้นทั่วไปของมาตรา 24ด้วยเหมือนกัน ความยินยอมของผู้แทนโดยชอบธรรมก็ใช้ไม่ได้ ผู้เยาว์ทำสัญญาจะขายที่ดินของผู้เยาว์แก่ผู้ซื้อและมอบที่ดินให้ผู้ซื้อไปจัดหาผลประโยชน์มาแบ่งกับผู้เยาว์นั้นโดยผู้แทนโดยชอบธรรมยินยอม นิติกรรมอันเกี่ยวกับการจัดหาผลประโยชน์มาแบ่งกันแยกได้จากการซื้อขาย ไม่ต้องห้ามตามมาตรา 1546 จึงเป็นการสมบูรณ์ตามมาตรา 24ได้ความว่านายกำพูเป็นผู้เยาว์ ได้โอนรับมรดกที่นา 1 แปลงนายกำพูอยู่ในความปกปักรักษาเลี้ยงดูของนางสาระมารดาและนางพึ่งพี่สาว พ.ศ. 2490 นายกำพูอายุได้ 17-18 ปี ได้ค่าเช่านาน้อยไม่เพียงพอค่าใช้จ่ายในการศึกษาเล่าเรียน ในที่สุดได้ตกลงขายที่นาให้นายขาวเป็นเงิน 23,000 บาท นางพึ่งได้ยื่นคำร