ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3407/2553องค์การตลาดเพื่อเกษตรกรโจทก์นายวิฑูรย์ บุญศิริ ฯ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 715, ม. 733ผู้จำนองแต่ละคนมีเจตนาจำนองที่ดินของตนเพื่อประกันหนี้ของลูกหนี้ ในวงเงินที่ระบุไว้ในสัญญาจำนองเท่านั้น แม้สัญญาจำนองจะมีข้อสัญญาด้วยว่า "เมื่อถึงการบังคับจำนองเอาทรัพย์ซึ่งจำนองนี้ขายทอดตลาดได้เงินจำนวนสุทธิน้อยกว่าจำนวนเงินที่ค้างชำระกับค่าอุปกรณ์ต่าง ๆ ดังได้กล่าวแล้วนั้น เงินยังขาดอยู่จำนวนเท่าใด ผู้จำนองและลูกหนี้ยอมรับผิดชดใช้เงินที่ขาดจำนวนนั้นให้แก่ผู้รับจำนองจนครบจำนวน" ก็มีความหมายแต่เพียงว่าผู้จำนองแต่ละคนยอมเข้ารับผิดร่วมกับลูกหนี้ในอันที่จะต้องชำระหนี้ตามสัญญาภายในต้นเงินจำนองพร้อมดอกเบี้ยที่ค้างชำระของต้นเงินดังกล่าวเท่านั้น ไม่ได้มีความหมายว่าจะต้องรับผิดชำระหนี้ที่ขาดจำนวนหลังจากบังคับจำนองซึ่งเท่ากับจำนวนหนี้ที่ลูกหนี้เป็นหนี้ต่อเจ้าหนี้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ทำสัญญาฝากเก็บและแปรสภาพข้าวเปลือกกับโจทก์รวม 3 ฉบับ แต่ละฉบับมีใจความว่า จำเลยที่ 1 รับรองว่าจะเก็บรักษาข้าวเปลือกและข้าวสารมิให้ขาดจำนวนหรือเสื่อมคุณภาพ หากโจทก์สั่งให้สีข้าวชนิดใด จำนวนเท่าใด และส่งมอบให้แก่ผู้ใด จำเลยที่ 1 จะต้องทำตามคำสั่งโดยไม่บิดพลิ้ว มิฉะนั้นยินยอมให้ปรับวันละ 20 บาท ต่อ 1 ตัน ของข้าวเปลือกที่มิได้ปฏิบัติตามคำสั่ง ทั้งนี้ โดยมีจำเลยที่ 2 ถึงที่ 17 นางนาคหรือทองนาค นางสาวสมบัติ และนายผัน จดทะเบียนจำนองเป็นประกันการปฏิบัติตามสัญญา ต่อมาจำเลยที่ 1 ผิดสัญญาและต้องชำระค่าข้าวสารค้างส่งมอบกับค่าปรับรวมเป็นเงิน 175,006,206.58 บาท โจทก์ทวงถามและบอกกล่าวบังคับจำนองแก่จำเลยที่ 1 ถึงที่ 20 แล้ว แต่จำเลยทุกคนเพิกเฉย ขอให้บังคับจำเลยที่ 1 ชำระเงิน175,