การกระทำที่ใช้มีดแทงผู้เสียหายแต่ผู้เสียหายหลบมีดจึงไม่ถูก เป็นความผิดฐานพยายามทำร้ายร่างกายตามมาตรา 254, 60 แห่งกฎหมายลักษณะอาญา
การกระทำที่ผู้กระทำได้ลงมือกระทำความผิดแล้ว แต่การกระทำนั้นยังไม่บรรลุผลเนื่องจากผู้เสียหายหลบหลีกทัน ถือเป็นความผิดฐานพยายามกระทำความผิด ตามมาตรา 60 แห่งกฎหมายลักษณะอาญา
ศาลฎีกาพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ว่าจำเลยมีความผิดตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 254, 60 ฐานพยายามทำร้ายร่างกาย ให้จำคุก 2 เดือน และบวกโทษที่รอไว้ 2 เดือน รวมจำคุก 4 เดือน ไม่ริบของกลาง
จำเลยใช้มีดแทงผู้เสียหายในระยะกระชั้นชิด แต่ผู้เสียหายเอี้ยวตัวหลบเสียทัน มีดจึงไม่ถูกผู้เสียหาย จำเลยยังวิ่งไล่ตามจะทำร้ายอีก และชั้นสอบสวนจำเลยรับสารภาพ
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2080/2497พนักงานอัยการจังหวัดนครนายกโจทก์นายมาด แสนสนิทจำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ใช้มีดแทง ผู้เสียหายหลบมีดจึงไม่ถูกผู้เสียหาย เป็นความผิดตาม มาตรา 254,60โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 28 สิงหาคม 2496 เวลาประมาณ 18.00 นาฬิกา จำเลยบังอาจใช้มีดแทงทำร้ายร่างกายนายใช้เล็กวงษ์เดิม แต่นายใช้หลบหนีเสียทัน อันเป็นเหตุพ้นวิสัยที่จำเลยจะป้องกันได้มาขัดขวางเสีย จำเลยจึงทำร้ายร่างกายนายใช้ไม่ได้ เหตุเกิดที่ตำบลปากพลี อำเภอปากพลี จังหวัดนครนายกเจ้าพนักงานจับได้พร้อมด้วยมีดของกลาง ก่อนคดีนี้จำเลยเคยต้องโทษจำคุก ศาลให้รอการลงอาญาไว้ ขอให้เอาโทษที่รอไว้มาบวกกับโทษในคดีนี้ด้วย ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 254, 60 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติม กฎหมายลักษณะอาญา พ.ศ. 2494 มาตรา 3, 4 และให้ริบมีดของกลางจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า วันเกิดเหตุเวลา 18.00 น.นายใช้ขับรถยนต์กลับจากเทหินลูกรัง มีนายละม่อม นายต้อย นายช่วยกับพวกโดยสารมาด้วย พอมาถึงห่างสามแยกปากพลีประมาณ 3 เส้นจำเลยกับพวกยกมือให้รถหยุด นายใช้ไม่หยุด พอถึงสามแยกจอดรถแล้วจำเลยก็ไปถึง จำเลยถามว่ารถของใครยกมือให้หยุดทำไมไม่หยุดไม่มีผู้ตอบ จำเลยก็ชักมีดไล่แทงนายใช้ นายใช้วิ่งเข้าบ้านนายเหลือจำเลยท้าทายไม่มีใครสู้ก็กลับนายไฝพยานโจทก์คนหนึ่งเบิกความว่าจำเลยแทงเสือไปข้างหน้า แทงไปจนสุดแขนมีดก็ยังไม่ถึงตัวนายใช้แล้วนายใช้ก็โดดหนี โดยพอจำเลยขยับจะแทง นายใช้ก็ถอยห่างออกไปเมื่อแทงไปไม่ถึงตัวดังนี้ เห็นว่า แม้ความจริงจำเลยจะได้แทงนายใช้ก็ดีการกระทำของจำเลยยังไกลกว่าเหตุ คือมีดไม่อาจถูกนายใช้ได้ การกระทำของจำเลยยังไม่ถึงขั้นพยายาม ยังไม่มีความผิดจึงพิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาล