ฎีกาที่ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 120/2496

ประเด็นกฎหมาย

บทบัญญัติมาตรา 58 แห่งพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ.2493 ใช้บังคับแก่คนต่างด้าวที่เข้ามาอยู่ในราชอาณาจักรก่อนวันใช้พระราชบัญญัติดังกล่าวหรือไม่

หลักกฎหมาย

มาตรา 58 มุ่งหมายให้ใช้สำหรับคนต่างด้าวที่เข้ามาภายหลังวันใช้พระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ.2493 ไม่ใช่สำหรับผู้ที่เข้ามาอยู่ก่อนวันใช้พระราชบัญญัติ ผู้ที่เข้ามาก่อนวันใช้พระราชบัญญัติไม่ต้องกลับไปดำเนินการผ่านการตรวจหรือรายงานตัวอีก

คำวินิจฉัย

จำเลยไม่มีความผิดตามพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ.2493 เนื่องจากจำเลยเข้ามาอยู่ก่อนวันใช้พระราชบัญญัติ พิพากษายืน

ข้อเท็จจริงสำคัญ

จำเลยเป็นคนต่างด้าว ได้อพยพเข้ามาอยู่ในประเทศไทยตั้งแต่ พ.ศ. 2489 โจทก์ฟ้องว่าจำเลยอยู่ในราชอาณาจักรไทยโดยไม่ได้ผ่านการตรวจของพนักงานเจ้าหน้าที่และไม่มีหนังสือเดินทางอันถูกต้อง ระหว่างวันที่ 3 ธันวาคม 2492 ถึงวันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2495

กฎหมายที่เกี่ยวข้อง

  • มาตรา 58 แห่งพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง

เนื้อหาคำพิพากษา (บางส่วน)

ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 120/2496พนักงานอัยการประจำศาลจังหวัดกบินทร์บุรีโจทก์นายสมพร ธรรมปรีดาจำเลย พ.ร.บ.คนเข้าเมือง พ.ศ.2493 บทบัญญัติมาตรา 58 แห่งพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ.2493ซึ่งบัญญัติว่า 'คนต่างด้าวผู้ใดอยู่ในราชอาณาจักรด้วยการเข้ามาโดยฝ่าฝืนมาตรา 11 หรือไม่ปฏิบัติตามมาตรา 21หรือโดยฝ่าฝืนหลีกเลี่ยงไม่กลับออกไปตามคำสั่งของพนักงานเจ้าหน้าที่ มีความผิดฯลฯ' นั้นมุ่งหมายให้ใช้สำหรับคนต่างด้าวที่เข้ามาภายหลังวันใช้ พระราชบัญญัติคนเข้าเมืองพ.ศ.2493 ถ้าเข้ามาอยู่ก่อนวันใช้ พระราชบัญญัติคนเข้าเมืองพ.ศ.2493 ย่อมไม่มีความผิดตามมาตราที่กล่าวโจทก์ฟ้องว่า ระหว่างตั้งแต่วันที่ 3 ธันวาคม 2492 เวลาไม่ปรากฏ จนถึงวันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2495 จำเลยซึ่งเป็นคนต่างด้าวได้บังอาจอยู่ในราชอาณาจักรไทย ด้วยการเข้ามาในราชอาณาจักรโดยไม่ได้ผ่านการตรวจของพนักงานเจ้าหน้าที่ก่อน และไม่มีหนังสือเดินทางอันถูกต้อง ฯลฯ ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติคนเข้าเมืองพ.ศ. 2493 มาตรา 21-58จำเลยแก้ว่า ได้อพยพเข้ามาอยู่ในประเทศไทยตั้งแต่ พ.ศ. 2489คราวประเทศไทยคืนดินแดนที่ได้มาจากอินโดจีนศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ความผิดตามที่โจทก์ฟ้องตามพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. 2493 นี้ มุ่งหมายถึงคนต่างด้าวที่เข้ามาจะต้องผ่านการตรวจของพนักงานเจ้าหน้าที่ก่อน ส่วนผู้ที่ยังไม่ได้ผ่านการตรวจจะต้องไปรายงานโดยมิชักช้าต่อเจ้าพนักงานที่ใกล้ที่สุดในการที่เข้ามา หาใช่มุ่งหมายจะให้ผู้ที่เข้ามาอยู่ก่อนวันใช้พระราชบัญญัติฉบับ พ.ศ. 2493 ต้องกลับย้อนไปเดินทางให้ผ่านการตรวจของพนักงานเจ้าหน้าที่ และต้องกลับไปรายงานต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ ณ ที่ทำการตรวจคนเข้าเมืองที่ใกล้