ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 639/2496นายมหาวัล อาฮีร์โจทก์นายราโกซิงห์ ที่ 1 นายนาร์ซิงห์ซาฮ์ ที่ 2 นายซากัลราชเจาดะรี ที่ 3จำเลย ป.วิ.พ. หนังสือตั้งอนุญาโตตุลาการ 7 นาย ไม่ได้กล่าวว่าต้องนั่งพิจารณาครบ 7 คนทุกครั้งอนุญาโตตุลาการขาดไปครั้งละ 2-3 คน โดยไม่ปรากฏว่าอนุญาโตตุลาการที่มาเจตนาไม่ให้อนุญาตโตตุลาการคนอื่นได้นั่งพิจารณาด้วยไม่เรียกว่าอนุญาโตตุลาการทำการโดยไม่สุจริตจะถือเป็นเหตุอุทธรณ์คำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการไม่ได้โจทก์ฟ้องว่า เดิมจำเลยที่ 1 และที่ 2 เป็นกรรมการของบริษัทอินโดไชนิสไดรี่ จำกัด จำเลยที่ 3 มีหน้าที่ดูแลและจัดกิจการของบริษัท โจทก์ได้ส่งนมให้แก่บริษัทอินโดไชนิสไดรี่ จำกัด โดยคำสั่งของจำเลยหลายคราวด้วยกันคิดเป็นเงินทั้งสิ้น 23,000 บาท โจทก์ได้ทวงให้จำเลยชำระเงินรายนี้ แต่จำเลยผัดผ่อนเรื่อยมา โจทก์ได้ร้องต่อสถานทูตอินเดีย กรุงเทพฯ ขอให้จัดการเรียกหนี้รายนี้จากจำเลย ต่อมาวันที่ 5 มีนาคม 2491 โจทก์จำเลยตกลงกันต่อหน้าทูตอินเดียตั้งอนุญาโตตุลาการ 7 นายเป็นผู้พิจารณาชี้ขาดตัดสินคดีของโจทก์จำเลยอนุญาโตตุลาการได้พิจารณาคดีเสร็จสิ้นแล้วได้ชี้ขาดตัดสินให้จำเลยชำระเงิน23,000 บาทให้แก่โจทก์ แต่จำเลยไม่ชำระ จึงขอให้ศาลพิพากษาให้จำเลยใช้เงินแก่โจทก์ตามคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการ 23,000 บาท กับดอกเบี้ยร้อยละ 7 ครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยทั้งสามต่อสู้คดีว่า จำเลยไม่เคยสั่งให้โจทก์ส่งนมให้แก่บริษัทอินโดไชนิสไดรี่ จำกัด โจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องเรียกเงินจากจำเลยเพราะโจทก์จำเลยไม่ได้เป็นคู่นิติสัมพันธ์กันในมูลหนี้รายนี้ แม้โจทก์จะได้ขายนมให้กับบริษัทฯ โจทก์ก็ควรไปฟ้องเอากับบริษัทฯ จำเลยต่อสู้อีกว่าจำเลยไม่เคยตกลงยินยอมตั้งอนุญาโตตุลาการต่อหน้า