ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 654/2496นายจำรักษ์ แต้สุขโจทก์บริษัท ปิ่นแก้ว จำกัด (หรือฮั่วเซ่งล้ง) โดยนายล้วน ปั้นน้อย เป็นกรรมการและผู้จัดการจำเลย ป.พ.พ. ป.วิ.พ. สัญญาเช่าโกดัง ต้องมีหลักฐานเป็นหนังสือลงลายมือชื่อฝ่ายที่ต้องรับผิด จำเลยจะสืบพยานบุคคลว่ามีข้อสัญญาด้วยวาจาเพิ่มเติมอีกไม่ได้ ผู้เช่าไม่มีอำนาจต่อสู้คดีว่าผู้ให้เช่าไม่มีอำนาจให้เช่าทรัพย์สินที่เป็นวัตถุแห่งสัญญาเช่าโจทก์ฟ้องและร้องเพิ่มเติมฟ้องว่า เมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน 2492 จำเลยทำสัญญาเช่าช่วงโกดัง 2 หลังไปจากโจทก์ คิดค่าเช่ากันเดือนละ 500 บาท และจำเลยยอมออกค่าซ่อมแซมฉางให้แก่โจทก์เป็นเงินอีก 222,000 บาท โดยผ่อนชำระเป็นรายปี ๆ ละ 4 งวดมีกำหนดการเช่ากัน 3 ปี นับแต่วันที่ 1 พฤศจิกายน 2492 ครั้นเดือนกรกฎาคม 2493 จำเลยมีหนังสือบอกเลิกการเช่ารายนี้ก่อนครบกำหนดเช่า และจำเลยชำระค่าเช่าให้เพียงเดือนมีนาคม 2493 และชำระค่าซ่อมแซมฉางเพียงงวดที่ 1และที่ 2 ของปีที่ 1 เท่านั้น ขอให้ศาลบังคับจำเลยชำระค่าเช่าและค่าซ่อมแซมฉางแก่โจทก์เป็นเงิน 45,500 บาท กับดอกเบี้ยจำเลยให้การต่อสู้ว่า ไม่เคยทำสัญญาเช่าช่วงโกดัง แต่เจตนาเป็นการเช่าธรรมดาและมีข้อตกลงในประการอื่นอีกหลายข้อ คือ(1) โจทก์จะจัดให้จำเลยได้มีโทรศัพท์ใช้(2) โจทก์ยอมให้จำเลยปลูกที่พักคนงานและครัว(3) โจทก์ยอมให้จำเลยปลูกสร้างสำนักงาน และ(4) โจทก์จะจัดให้จำเลยได้รับอนุญาตสร้างสะพานลงแม่น้ำแต่โจทก์ไม่สามารถจะจัดให้จำเลยได้สร้างสะพานได้จำเลยสืบรู้ว่าโกดังรายนี้ไม่ใช่ของโจทก์ เป็นของบริษัทเกลือไทย จำกัด ให้โจทก์เช่า โจทก์หามีสิทธินำมาให้จำเลยเช่าช่วงไม่และทราบว่าบริษัทเกลือไทยจะบอกเลิกสัญญากับโจทก์ จำเลยเข้าใจผิดว่าโกดังเป็นของโจทก์ สัญญาเช่าจึงเป็นโ