ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 696 - 698/2496นายกระจ่าง ศรีปูโวโจทก์นายฉาย ที่ 1 นางไปล่ ที่ 2 นายหมุด ที่ 3 นางเทิ้ม ที่ 4 นายฮิม ที่ 5จำเลยนายฉาย ที่ 1 นางไปล่ รอดปริ่ม ที่ 2จำเลยจำเลย นายฉาย ที่ 1 นางไปล่ รอดปริ่ม ที่ 2จำเลยนายฮิมจำเลยจำเลย นายฮิมจำเลย กฎหมายลักษณะเบ็ดเสร็จ พ.ร.บ.ออกโฉนดที่ดิน (ฉบับที่ 6) พ.ศ.2479 ที่ดินมีตราจองก่อน พระราชบัญญัติออกโฉนดที่ดิน(ฉบับที่ 6)พ.ศ.2479 นั้นแม้เจ้าพนักงานจะได้ตราไว้ว่า 'ได้ทำประโยชน์แล้ว' หรือตราไว้ว่า'ทำประโยชน์สมควรแก่เนื้อที่' แล้วศาลฎีกาก็เห็นว่า ตราจองชนิดนี้ถ้าผู้ถือตราจองได้ครอบครองทำประโยชน์ในที่ดินตลอดมาโดยมิได้ละทิ้งจนถึงวันประกาศใช้พระราชบัญญัติอกโฉนดที่ดิน (ฉบับที่ 6) พ.ศ.2479แล้ว มาตรา 11 แห่งพระราชบัญญัติดังกล่าวจึงรับรองว่าผู้ถือตราจองมีกรรมสิทธิ์ที่ดินตามตราจองนั้น ฉะนั้นเมื่อก่อนออก พระราชบัญญัติออกโฉนดที่ดิน (ฉบับที่ 6)พ.ศ.2479เจ้าของที่ดินตามตราจอง แม้ที่ตราไว้ว่า'ได้ทำประโยชน์แล้ว' ก็ตามถ้าได้ทอดทิ้งไม่ทำให้เป็นประโยชน์เกิน 3 ปีแล้วที่ดินนั้นก็กลับเป็นที่ว่างเปล่าตามเดิม และแม้จะโอนให้ใครๆ ต่อไป จะเป็นการโอนทางทะเบียนหรือไม่ก็ดี ผู้รับโอนก็ย่อมไม่ได้สิทธิอะไรในที่ดินนั้นคดี 3 สำนวนนี้ โจทก์ฟ้องว่า ที่ดินของโจทก์ตามตราจองที่ 111 ซึ่งแยกมาจากตราจองที่ 1 ฯลฯ เนื้อที่ 90 ไร่ 3 งาน 28 วา นายสำราญขายให้โจทก์เป็นราคา2,000 บาท โดยแก้ทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ ณ หอทะเบียนที่ดินเมื่อวันที่ 2 มกราคม2491 ต่อมาระหว่างเดือนกุมภาพันธ์ และมีนาคม 2491 จำเลยทั้ง 3 สำนวนนี้ ได้บังอาจนำเจ้าพนักงานรังวัดรุกล้ำครอบครองที่ดินรายนี้ตลอดทั้งหมดทั้งแปลงเพื่อขอออกตราจองโดยอ้างว่า เป็นที่ดินของจำเลยแต่ละส่วน ฯลฯ จึงขอให้ศ