ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 787/2496อัยการลำพูนโจทก์นายแก้ว อินขะจำเลย กฎหมายลักษณะอาญา พ.ร.บ.ป่าไม้ พ.ศ.2484 มีไม้สักแปรรูปได้มาจากไม้ในที่เอกชนไว้ตั้งแต่ก่อนใช้พระราชบัญญัติป่าไม้ (ฉบับที่ 3)2494 ซึ่งขณะนั้นไม่เป็นความผิด แม้จะได้มีไว้ต่อมาจนใช้ พระราชบัญญัติป่าไม้(ฉบับที่ 3) แล้ว ซึ่งแม้เป็นไม้สักขึ้นในที่เอกชนก็เป็นไม้หวงห้ามนั้นการมีไม้นั้นก็ไม่เป็นความผิดเพราะจะใช้กฎหมายใหม่ย้อนหลังลงโทษทางอาญาหาได้ไม่ข้อเท็จจริงในคดีนี้ได้ความเป็นยุติว่า จำเลยมีโดยมิได้รับอนุญาต ซึ่งไม้แปรรูปจำนวน 40 เหลี่ยม เนื้อไม้ 5.77 เมตรลูกบาศก์เป็นไม้สักเก่าได้มาจากต้นไม้ในที่ดินกรรมสิทธิ์ของเอกชน มีไว้ในครอบครองก่อนวันใช้พระราชบัญญัติป่าไม้ (ฉบับที่ 3)พ.ศ. 2494เจ้าพนักงานจับได้ไม้ของกลางจากจำเลยเมื่อวันที่ 29 ตุลาคม 2494 ที่ตำบลประตูป่า อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน อันอยู่ภายในเขตควบคุมแปรรูปไม้ซึ่งรัฐมนตรีกระทรวงเกษตรประกาศพ้นกำหนด 90 วันแล้วโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษฐานมีไม้หวงห้ามแปรรูป ตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. 2484 มาตรา 47-48-73-94 และพระราชบัญญัติป่าไม้ (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2494 มาตรา 4, 17 และริบไม้ของกลางจำเลยต่อสู้ว่า ไม่ควรมีความผิด เพราะมีไว้ก่อนกฎหมายบัญญัติเอาโทษศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า ถึงจำเลยจะมีไว้ก่อน แต่ก็ต้องใช้กฎหมายใหม่บังคับ ตามพระราชบัญญัติป่าไม้ มาตรา 48 และ 50 บัญญัติว่าการมีไม้หวงห้ามแปรรูปเกินกำหนดที่กฎหมายอนุญาต ต้องได้รับอนุญาตมิฉะนั้นมีผิดตาม มาตรา 73 จึงพิพากษาให้ปรับจำเลย 500 บาทแต่คำให้การของจำเลยมีประโยชน์แก่การพิจารณาอยู่บ้าง ให้ลดโทษฐานปรานีตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 59 ลงหนึ่งในสามคงปรับ 333 บาท 33 สตางค์ และริบของกลางจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วิ