ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1620/2529นาย บุญมี วันทรัพย์โจทก์ห้างหุ้นส่วนจำกัด ปทุมธานีการช่างจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47 (3)เอกสารมีข้อความว่า'......เรียนนายบุญมีเนื่องด้วยท่านได้ประพฤติผิดระเบียบของห้างดังนี้......16ขาดงานบ่อยไม่ตั้งใจทำงาน......ถือว่าเป็นการกระทำผิดระเบียบของห้างฯจึงขอแจ้งให้ท่านทราบไว้เป็นลายลักษณ์อักษรทั้งนี้เพื่อท่านจะได้แก้ไขปรับปรุงตนเองให้เหมาะสมต่อไปโดยการลงโทษดังนี้เตือนด้วยวาจา......'ท้ายเอกสารนี้โจทก์ได้ลงลายมือชื่อรับทราบต่อท้ายลายมือชื่อผู้ตักเตือนไว้เอกสารดังกล่าวมีข้อความที่จำเลยแจ้งให้โจทก์ทราบถึงความผิดที่กระทำและให้โจทก์แก้ไขปรับปรุงตนเองให้เหมาะสมต่อไปจึงมีลักษณะเป็นการตักเตือนโจทก์ในความผิดนั้นแล้วหาใช่เป็นเพียงบันทึกการเตือนด้วยวาจาไม่เมื่อโจทก์ขาดงานเป็นการละทิ้งหน้าที่ซ้ำอีกจำเลยจึงมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์โดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงานฯข้อ47(3).โจทก์ ฟ้อง ว่า โจทก์ เป็น ลูกจ้าง ประจำ ของ จำเลย จำเลย เลิกจ้างโจทก์ โดย ไม่ มี ความผิด และ ไม่ ปรากฏ สาเหตุ เป็น การ เลิกจ้าง ท ี่ไม่ เป็นธรรม ขอ ให้ บังคับ จำเลย จ่าย สินจ้าง แทน การ บอกกล่าวล่วงหน้า ค่าเสียหาย จาก การ เลิกจ้าง ไม่ เป็นธรรม และ ค่าชดเชย จำเลย ให้การ ว่า จำเลย เลิกจ้าง โจทก์ เพราะ โจทก์ ปฏิบัติ ฝ่าฝืนคำสั่ง และ ระเบียบ การ ทำงาน ของ จำเลย อัน เป็น การ เสียหาย อย่างร้ายแรง ต่อ จำเลย มี เหตุ อัน สมควร ที่ จะ เลิกจ้าง และ เป็นธรรม แก่โจทก์ กล่าวคือ โจทก์ ไม่ ตั้งใจ ปฏิบัติงาน เสพสุรา หรือ ของมึนเมาจน ไม่ สามารถ ปฏิบัติงาน ได้ ขาดงาน เป็น ประจำ ละทิ้ง หน้าที่ เป็นเวลา 3 วัน ติดต่อ กัน โดย