เมื่อใช้พระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ.2493 แล้ว จะฟ้องคนต่างด้าวหาว่าเข้ามาในราชอาณาจักรสยามฝ่าฝืนพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ.2480 ได้หรือไม่
เมื่อใช้พระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ.2493 แล้ว จะฟ้องคนต่างด้าวหาว่าเข้ามาในราชอาณาจักรสยามฝ่าฝืนพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ.2480 ศาลย่อมลงโทษตามที่ฟ้องไม่ได้
ศาลฎีกาตัดสินว่าศาลย่อมลงโทษตามที่ฟ้องไม่ได้
จำเลยเป็นคนต่างด้าวถูกฟ้องว่าเข้ามาในราชอาณาจักรสยามโดยฝ่าฝืนพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ.2480 มาตรา 42 ซึ่งบัญญัติห้ามและกำหนดโทษไว้ แต่ต่อมามีการใช้พระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ.2493 ซึ่งมิได้กำหนดโทษสำหรับการเข้ามาโดยฝ่าฝืน แต่มีมาตรา 58 ห้ามการอยู่ในราชอาณาจักรโดยฝ่าฝืนมาตรา 11 หรือไม่ปฏิบัติตามม
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1942/2494อัยการระยองโจทก์นายเอี๊ยะ แซ่อุ่ยจำเลย พ.ร.บ.คนเข้าเมือง พ.ศ.2480 พ.ร.บ.คนเข้าเมือง พ.ศ.2493 กฎหมายลักษณะอาญา ม. 8พระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ.2480 มาตรา 42 บัญญัติห้ามคนต่างด้าวเข้ามาในพระราชอาณาจักรสยามโดยฝ่าฝืนหรือหลีกเลี่ยงพระราชบัญญัตินี้และกำหนดโทษไว้ แต่ตาม พระราชบัญญัติคนเข้าเมืองพ.ศ.2493 มิได้กำหนดโทษความผิดไว้ คงมีมาตรา 58 บัญญัติห้ามคนต่างด้าวผู้ใดอยู่ในราชอาณาจักรด้วย การเข้ามาโดยฝ่าฝืนมาตรา 11 หรือไม่ปฏิบัติตามมาตรา 21 มีความผิดต้องระวางโทษ ฉะนั้นเมื่อใช้ พระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ.2493 แล้ว จะฟ้องคนต่างด้าวหาว่าเข้ามาในราชอาณาจักรสยามฝ่าฝืน พระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ.2480 ศาลย่อมลงโทษตามที่ฟ้องไม่ได้(วิเทศจรรยารักษ์-มนูภันย์วิมลสาร-นนทประชา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุรายการที่ 1/ ของหน้าที่ 1 พิมพ์คำพิพากษาปิดฉบับย่อ