การใช้ห้องเพื่อการพาณิชย์โดยมิได้มีเจตนาเป็นที่อยู่อาศัย ไม่ได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน พ.ศ.2489
การที่จำเลยใช้ห้องของโจทก์เป็นที่พักคนเดินทางมาจากต่างประเทศและจะไปต่างประเทศ โดยจำเลยมิได้เจตนาจะใช้ห้องของโจทก์เป็นที่อยู่อาศัยของตน ดังนี้จำเลยจะอ้างความคุ้มครองจากพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ ไม่ได้
พิพากษากลับให้ขับไล่จำเลยดังศาลชั้นต้น
จำเลยเข้าไปอยู่ในห้องของโจทก์เพื่อประกอบธุรกิจเป็นที่พักคนเดินทาง โดยมิได้มีเจตนาใช้เป็นที่อยู่อาศัยของตน และเสียค่าตอบแทนแก่โจทก์ 3 ใน 10 ส่วนของผลกำไร
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 582/2493นายโล่วฮุ้ง หรือฮุ้ง แซ่โล่วโจทก์นายเบ๊ติกเล้ง หรือเต็กเล้ง แซ่เบ๊จำเลย พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน พ.ศ.2489 การที่จำเลยใช้ห้องของโจทก์เป็นที่พักคนเดินทางมาจากต่างประเทศและจะไปต่างประเทศ โดยจำเลยมิได้เจตนาจะใช้ห้องของโจทก์เป็นที่อยู่อาศัยของตน ดังนี้จำเลยจะอ้างความคุ้มครองจากพ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าฯ ไม่ได้(อ้างฎีกา 1097 ถึง 1147/2491)โจทก์ฟ้องขอให้ศาลบังคับจำเลยเลิกใช้ห้องของโจทก์ประกอบการค้าให้จำเลยแสดงและคิดบัญชีจ่ายเงินตอบแทนโจทก์ตามสัญญา และขับไล่จำเลยกับบริวารออกจากห้องโดยกล่าวว่าจำเลยไม่ปฏิบัติตามสัญญาจำเลยให้การต่อสู้ว่าไม่ได้ผิดสัญญา จำเลยได้ใช้ห้องเป็นที่อยู่อาศัยและประกอบการค้าเป็นที่พักคนเดินทางมาจากต่างประเทศและที่จะไปต่างประเทศเป็นส่วนสัดต่างหากจากโจทก์ โดยเสียค่าตอบแทนแก่โจทก์ 3 ใน 10 ส่วนของผลกำไร จำเลยได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯศาลชั้นต้นฟังว่า จำเลยได้คิดบัญชีแล้ว แต่เห็นว่าเป็นเรื่องอาศัย โจทก์มีสิทธิฟ้องขับไล่จำเลยได้ ให้ขับไล่จำเลยศาลอุทธรณ์เห็นว่า สัญญาระหว่างโจทก์จำเลยเป็นสัญญาเช่าทรัพย์โจทก์ยังไม่มีสิทธิขับไล่ พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ตามคำให้การของจำเลยปรากฏชัดเจนว่า การที่จำเลยเข้าไปอยู่ในห้องของโจทก์ก็โดยจำเลยเข้าไปดำเนินการประกอบการธุรกิจของจำเลยซึ่งใช้ห้องของโจทก์เป็นที่พักคนเดินทางมาจากต่างประเทศ และจะไปต่างประเทศ จำเลยมิได้เจตนาจะใช้ห้องของโจทก์เป็นที่อยู่อาศัยของตน จำเลยจะอ้างความคุ้มครองจากพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ ไม่ได้พิพากษากลับให้ขับไล่จำเลยดังศาลชั้นต้น(ประวัติ ปัตตพงศ์-มนูภันย์วิมลสาร-ดุลยทัณฑ์ชนาณัติ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาล