การพาสุกรออกนอกเขตจังหวัดโดยทางรถไฟ ถูกจับขณะขึ้นบรรทุกที่สถานีต้นทางก่อนรถไฟเคลื่อนขบวน เป็นความผิดฐานพยายาม มิใช่ความผิดสำเร็จ
การกระทำที่ยังอยู่ในขั้นตอนการขนส่ง โดยสัตว์ยังอยู่ในเขตต้นทางและยานพาหนะยังไม่เคลื่อนที่ ถือเป็นเพียงความผิดฐานพยายาม มิใช่ความผิดสำเร็จ
ศาลฎีกาพิพากษาแก้เฉพาะข้อริบของกลางเป็นว่า ไม่ริบของกลาง
จำเลยพาสุกรมีชีวิต 30 ตัว ออกจากเขตจังหวัดพิจิตร (ภาคเหนือ) โดยทางรถไฟไปยังจังหวัดพระนคร (ภาคกลาง) ฝ่าฝืนประกาศคณะกรรมการส่วนจังหวัดป้องกันการค้ากำไรเกินควรและประกาศรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตราธิการ ถูกจับขณะควบคุมสุกรขึ้นบรรทุกตู้รถไฟที่สถานีสะพานหิน ก่อนรถไฟเคลื่อนขบวน
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1308/2493อัยการจังหวัดพิจิตรโจทก์นายไส้ แซ่ด่านจำเลย พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร พ.ศ.2490 พ.ร.บ.โรคระบาดปศุสัตว์และสัตว์พาหนะ พ.ศ.2474 กฎหมายลักษณะอาญา ม. 60นำสุกรออกนอกเขตจังหวัดภาคเหนือโดยทางรถไฟ จะไปยังจังหวัดพระนครซึ่งเป็นจังหวัดภาคกลาง อันเป็นการฝ่าฝืนประกาศคณะกรรมการส่วนจังหวัดป้องกันการค้ากำไรเกินควร และฝ่าฝืนประกาศรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตราธิการเรื่องกำหนดเส้นทางให้พาสัตว์ที่จะเดินทางเข้าไปในท้องที่จังหวัดภาคกลางนั้น เมื่อถูกจับในขณะที่ควบคุมสุกรขึ้นบรรทุกตู้รถไฟที่สถานีต้นทางก่อนที่รถไฟจะเคลื่อนขบวนจากสถานีต้นทาง เพื่อไปสถานีปลายทาง ก็เป็นความผิดตาม พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร พ.ศ.2490 มาตรา 8,17 พ.ร.บ.โรคระบาดปสุสัตว์และสัตว์พาหนะ2474 มาตรา 10,16 ฐานพยายามโจทก์ฟ้อง จำเลยให้การรับสารภาพ ได้ความว่าจำเลยบังอาจพาสุกรมีชีวิต 30 ตัว ออกจากเขตจังหวัดพิจิตร ซึ่งเป็นจังหวัดภาคเหนือโดยทางรถไฟจะไปยังจังหวัดพระนคร ซึ่งเป็นจังหวัดภาคกลางเป็นการฝ่าฝืนประกาศคณะกรรมการส่วนจังหวัดป้องกันการค้ากำไรเกินควรประจำจังหวัดพิจิตร และฝ่าฝืนประกาศของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตราธิการ เรื่องกำหนดเส้นทางให้พาสัตว์ที่เดินทางเข้าไปในท้องที่จังหวัดภาคกลางขณะที่จำเลยควบคุมการขนส่งสุกรขึ้นบรรทุกตู้รถไฟที่สถานีสะพานหิน เจ้าหน้าที่ตรวจพบจึงได้จับจำเลยเสียก่อนที่รถไฟจะเคลื่อนจากสถานีสะพานหิน เพื่อไปสถานีกรุงเทพฯ ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติป้องกันการค้ากำไรเกินควร 2490 พระราชบัญญัติโรคระบาดปศุสัตว์และสัตว์พาหนะ 2474ศาลชั้นต้น, ศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติป้องกันการค้ากำไรเกินควร 2490 มาตรา 8, 17, 29 พระราชบัญญัต