ปัญหาว่าโจทก์ต้องบรรยายในฟ้องว่ามีการคัดสำเนาพระราชกฤษฎีกาหรือประกาศรัฐมนตรีและประกาศให้ทราบทั่วกันตาม พ.ร.บ.ป่าไม้ 2484 มาตรา 5 หรือไม่
เมื่อโจทก์บรรยายในฟ้องว่าพระราชกฤษฎีกาและประกาศรัฐมนตรีได้คัดสำเนาไว้แล้วดังปรากฏตามสำเนาท้ายฟ้อง และมีหมายเหตุท้ายฟ้องซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของฟ้องระบุว่าได้ประกาศให้ทราบทั่วกันแล้ว ถือว่าฟ้องโจทก์สมบูรณ์ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 158
ฟ้องของโจทก์ได้กล่าวไว้อย่างแจ้งชัดเจนไม่ขาดตกบกพร่องในข้อที่จำเลยฎีกา จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
โจทก์ฟ้องจำเลยฐานตัดไม้หวงห้ามโดยไม่ได้รับอนุญาต โดยบรรยายในฟ้องว่ามีการคัดสำเนาพระราชกฤษฎีกาและประกาศรัฐมนตรีแนบท้ายฟ้อง และมีหมายเหตุท้ายฟ้องว่าได้ส่งประกาศไปยังอำเภอเพื่อแจกจ่ายให้กำนันผู้ใหญ่บ้านทราบทั่วกันแล้ว
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1392/2493อัยการบุรีรัมย์โจทก์นายส้มเกลี้ยง ทรงไพบูลย์ หรือซ่งเช้ง แซ่ตังจำเลย ป.วิ.อ. ม. 158 พ.ร.บ.ป่าไม้ พ.ศ.2484 การฟ้องหาว่าตัดไม้ประเภทหวงห้ามโดยไม่ได้รับอนุญาตนั้นเมื่อโจทก์บรรยายว่าพระราชกฤษฎีกาและประกาศรัฐมนตรี ได้คัดสำเนาไว้แล้วดังปรากฏตามสำเนาท้ายฟ้อง ซึ่งมีหมายเหตุว่ารายการอันเป็นส่วนหนึ่งแห่งฟ้องระบุว่าได้ประกาศไว้ ณที่นั้นๆ แล้ว ดังนี้ถือว่าฟ้องโจทก์ในข้อนี้สมบูรณ์แล้วโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติป่าไม้ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยผิดตามมาตรา 11, 69, 73 ปรับ 300 บาทศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า คดีคงมีข้อวินิจฉัยเฉพาะปัญหาข้อกฎหมายว่าโจทก์ต้องบรรยายข้อเท็จจริงในคำฟ้องว่า ได้คัดสำเนาพระราชกฤษฎีกาหรือประกาศรัฐมนตรี ประกาศไว้ตามพระราชบัญญัติป่าไม้ 2484 มาตรา 5 นั้น เห็นว่า ตามฟ้องโจทก์ได้บรรยายไว้ว่า "พระราชกฤษฎีกาและประกาศซึ่งรัฐมนตรีกำหนดขึ้นตามพระราชบัญญัติป่าไม้ ได้คัดสำเนาไว้แล้ว ดังปรากฏตามสำเนาประกาศเรื่อง กำหนดไม้หวงห้ามในท้องที่ตำบลต่าง ๆ อำเภอลำปลายมาศ ท้ายฟ้อง" ทั้งยังปรากฏตามหมายเหตุรายการท้ายฟ้อง ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของฟ้องว่า "ประกาศตามกฤษฎีกากำหนดไม้หวงห้าม 2485 ส่งประกาศไปยังอำเภอลำปลายมาศตามหนังสือที่ 518/2485 ลงวันที่ 20 มกราคม 2485 จำนวน 105 ฉบับเพื่อแจกจ่ายกำนันผู้ใหญ่บ้านให้ทราบทั่วกันทุกตำบลหมู่บ้าน และได้รับตอบยืนยันจากอำเภอลำปลายมาศว่า ได้ประกาศทราบทั่วกันแล้วตามหนังสือที่ 204/2485 ลงวันที่ 24 มกราคม 2485" จึงเห็นว่าฟ้องของโจทก์ ได้กล่าวไว้อย่างจะแจ้งชัดเจนไม่ขาดตกบกพร่องในข้อที่จำเลยฎีกาขึ้นมาแต่อย่างใดจึงพิพากษายืน(มนูภันย์วิมลสาร-นนทปัญญา-ดุลยทัณฑ์ชนาณัติ)แหล่งที่มา