ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1850/2493นายจรัล จารุวัฒนาโจทก์นายด้วง รัตโนดมจำเลย พ.ร.บ.ออกโฉนดที่ดิน (ฉบับที่ 6) พ.ศ.2479 ป.วิ.พ. ม. 55ประชาชนมีสิทธิตามกฎหมายที่จะยื่นคำร้องขอจับจองที่ดินรกร้างว่างเปล่าได้เมื่อมีผู้ร้องคัดค้านอ้างว่าเป็นที่ดินของผู้คัดค้าน เป็นเหตุให้ผู้ร้องไม่ได้รับใบเหยียบย่ำตามกฎหมาย ผู้ร้องก็มีสิทธิฟ้องร้องผู้คัดค้านผู้มาขวางสิทธิของตนได้โจทก์ร้องขอจับจองที่รายพิพาทต่อคณะกรมการอำเภอ คณะกรมการอำเภอไปสำรวจรังวัดและออกประกาศตามกฎหมาย ฝ่ายจำเลยมาร้องคัดค้านต่ออำเภอว่า ที่รายพิพาทเป็นของจำเลย กรมการอำเภอสั่งให้โจทก์นำคดีมาฟ้องจำเลยต่อศาล ความจริงที่พิพาทเป็นที่รกร้างว่างเปล่า และจำเลยไม่มีสิทธิอะไรในที่พิพาท โจทก์จึงมาฟ้องจำเลยขอให้ศาลสั่งว่าที่พิพาทเป็นที่รกร้างว่างเปล่า โจทก์มีสิทธิจับจองกับห้ามจำเลยมิให้เกี่ยวข้องและเรียกค่าเสียหาย 500 บาทศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า ที่พิพาทเป็นที่ยังไม่ได้ทำประโยชน์พิพากษาให้โจทก์ชนะคดีจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า คดีนี้จำเลยฎีกาได้เฉพาะข้อกฎหมายเท่านั้นซึ่งมีอยู่ข้อเดียวว่า โจทก์มีสิทธิฟ้องคดีนี้หรือไม่ ศาลฎีกาเห็นว่า ประชาชนมีสิทธิตามกฎหมายที่จะยื่นคำร้องขอจับจองที่ดินรกร้างว่างเปล่าได้ เมื่อไม่มีเหตุขัดข้องตามที่กฎหมายบังคับไว้ก็ชอบที่จะได้รับจับจองเช่นใบเหยียบย่ำ เป็นต้น เรื่องนี้โจทก์ใช้สิทธิของตนตามกฎหมายอนุญาตไว้ จำเลยมาร้องคัดค้านอ้างว่าเป็นที่ดินของจำเลย เป็นเหตุให้โจทก์ไม่ได้รับใบเหยียบย่ำตามกฎหมาย โจทก์จึงมีสิทธิฟ้องจำเลยผู้มาขัดขวางสิทธิของโจทก์ได้จึงพิพากษายืน(นนทปัญญา-ธรรมบัณฑิตสิทธิศฤงคาร-ดุลยทรรศน์ปฏิภาณ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศา