ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2/2492พระเจ้าวรวงศ์เธอพระองค์เจ้าจุลจักรพงษ์ โดยนายสถิตย์ นิยมศิลป์ ผู้รับมอบอำนาจโจทก์นายฟุ้ยซัน แซ่เหลี่ยงจำเลย พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน พ.ศ.2489 พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน (ฉบับที่ 2) พ.ศ.2490 โจทก์ผู้ให้เช่ามีหนังสือไปยังจำเลยผู้เช่าเมื่อเดือนพฤศจิกายน 2488บอกเลิกสัญญาเช่าในวันที่ 31 พฤษภาคม 2489 ในวันใช้พระราชบัญญัติ 2489 จึงยังคงมีสัญญาเช่าระหว่างโจทก์จำเลยอยู่ และโจทก์ได้ยื่นฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2490 คดียังอยู่ในระหว่างพิจารณาตลอดมา พระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ 2490 ประกาศใช้เมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม 2490 คดีจึงตกอยู่ในบังคับแห่งมาตรา 4แห่งพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ 2490 ต้องใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้บังคับ การที่จะวินิจฉัยว่าเป็น 'เคหะ' ตามความหมายในพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน 2490 หรือไม่นั้น จะต้องพิจารณาถึงเจตนาของคู่กรณีในเวลาที่ทำสัญญากัน ประกอบกับเหตุผลแวดล้อมอื่น ๆ รวมกันว่าการเช่าสิ่งปลูกสร้างนั้น เพื่อใช้เป็นที่อยู่อาศัยหรือมิใช่ การที่ผู้เช่าอยู่ในที่เช่าจะต้องพิจารณาด้วยว่าการอยู่,อยู่ในฐานะอย่างใด(อ้างฎีกา 1099-1147/2491)โจทก์ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยออกจากตึกเช่า ชั้นพิจารณาคู่ความรับกันว่าสัญญาเช่าไม่มีกำหนดระยะเวลา และโจทก์บอกกล่าวให้จำเลยทราบตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน 2488 ให้จำเลยออกจากที่เช่า ภายในวันที่ 1 มิถุนายน 2489 แล้วจำเลยต่อสู้ว่า (1) สัญญาเช่าทำกับนายแม้นผู้รับมอบอำนาจเดิม นายสถิตย์มิได้เป็นคู่สัญญากับจำเลยการบอกเลิกสัญญาไม่มีผลตามกฎหมาย (2) จำเลยเช่าสถานที่เป็นที่อยู่อาศัยเป็นส่วนใหญ่ได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ (3) หากจำเลยไม่ได้ร