ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 166/2492พระเจ้าวรวงศ์เธอพระองค์เจ้าจุลจักรพงศ์โจทก์โดยนายสถิตย์ นิยมศิลป์ ผู้รับมอบอำนาจโจทก์นายวิเชียร ศิวะโกเศศจำเลย ป.วิ.พ. ม. 24, ม. 84, ม. 177, ม. 228, ม. 248 ป.พ.พ. ม. 566 พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน พ.ศ.2489 สัญญาเช่าที่ไม่มีกำหนดระยะเวลาเช่า ผู้ให้เช่าย่อมมีสิทธิบอกเลิกสัญญาได้ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 566 จำเลยให้การว่าการบอกเลิกสัญญาของนายสถิตย์ไม่มีผลตามกฎหมายเพราะนายสถิตย์ไม่ใช่คู่สัญญากับจำเลย จำเลยทำสัญญาเช่ากับนายแม้นต่างหาก จำเลยไม่ได้กล่าวให้มีประเด็นไว้ในคำให้การว่า นายสถิตย์ไม่ใช่ตัวแทนของโจทก์ในการบอกเลิกสัญญา ฉะนั้นเพียงแต่คำให้การของจำเลย จึงยังไม่พอจะชี้ได้ว่าการบอกเลิกสัญญานั้น ไม่มีผลตามกฎหมาย คดีที่จำเลยขอให้ศาลชี้ขาดเบื้องต้นตามมาตรา 24 เมื่อศาลชั้นต้นไม่ได้สั่งชี้ขาด จำเลยจะยกขึ้นฎีกาไม่ได้(อ้างฎีกาที่ 1/2492)คดีนี้ ฎีกาขึ้นมาตามมาตรา 24 ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งในกรณีที่โจทก์ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยออกจากตึกเช่า โดยจำเลยเช่าตึกแถวของโจทก์ไม่มีกำหนดเวลา โจทก์ได้บอกเลิกสัญญาเช่ากับจำเลยแล้ว จำเลยไม่ส่งมอบสถานที่เช่าคืนและเรียกค่าเช่ากับค่าเสียหาย จำเลยให้การว่า(1) จำเลยใช้สถานที่เช่าเป็นที่อยู่อาศัยเป็นส่วนใหญ่ได้รับความคุ้มครองจากพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า(2) โจทก์ไม่มีสิทธิบอกเลิกสัญญาเช่า เพราะจำเลยไม่ได้ผิดนัดชำระค่าเช่าโจทก์จะเลิกสัญญาเช่าไม่ได้ตามสัญญาข้อ 11(3) จำเลยทำสัญญากับนายแม้น ผู้รับมอบอำนาจเดิมนายสถิตย์ไม่ใช่คู่สัญญากับจำเลย การบอกเลิกสัญญาของนายสถิตย์ไม่มีผลตามกฎหมายคู่ความรับกันว่า สัญญาเช่ารายนี้ไม่มีกำหนดเวลาโจทก์ได้บอกกล่าวให้จำเลยออกจากสถานที่เช่า ทราบตั้งแ