ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 421/2492นายพิสิถ อรรถจินดา ผู้รับมอบอำนาจจาก คุณหญิงลม่อมโจทก์นางโฮ่ว แซ่ลี้จำเลย ป.วิ.พ. ม. 172 ป.พ.พ. ม. 1336 พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน พ.ศ.2489 ฟ้องบรรยายข้อเท็จจริงตั้งแต่สัญญาเช่าเดิมระหว่างโจทก์กับ ห. ต่อมาถึง จ. และต่อมาจนกระทั่งถึงตัวจำเลย และกล่าวยืนยันว่าจำเลยเข้าอยู่ในที่พิพาทโดยไม่ได้รับความยินยอมจากโจทก์ แม้จำเลยจะอ้างสิทธิการเช่าของ จ. เพื่อได้รับความคุ้มครองจากพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ แต่เมื่อ จ. ได้ถึงแก่กรรมแล้ว จำเลยไม่ได้แจ้งความจำนงให้โจทก์ทราบและจำเลยไม่ได้ชำระค่าเช่าให้โจทก์เลย จึงไม่ได้รับความคุ้มครองจากพระราชบัญญัติคุ้มครองค่าเช่าและในตอนท้ายบรรยายว่า การเช่าตั้งแต่ครั้ง ห. สืบตลอดมาเป็นการเช่าไปเพื่อทำการค้า ไม่ควรได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ อีกด้วยก็ตามก็เป็นการบรรยายยืนยันให้เห็นว่า ถึงอย่างไรจำเลยก็ไม่มีสิทธิได้รับความคุ้มครองจากพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ และโจทก์มีอำนาจบอกเลิกสัญญาและขับไล่จำเลยได้ ทั้งจำเลยให้การต่อสู้ข้อหาของโจทก์ทุกข้อ จึงไม่เป็นการยากแก่จำเลยที่จะต่อสู้คดี ฟ้องโจทก์จึงไม่เป็นฟ้องเคลือบคลุมโจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยและเรียกค่าเสียหาย จำเลยให้การต่อสู้คดีหลายประการ และตัดฟ้องว่า ฟ้องของโจทก์เคลือบคลุม โดยตอนต้นกล่าวหาว่า จำเลยกระทำผิดพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ แต่ตอนท้ายว่าไม่ได้รับความคุ้มครองพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯศาลชั้นต้นเห็นว่าฟ้องเคลือบคลุม พิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์เห็นว่า ฟ้องโจทก์บรรยายข้อเท็จจริงตั้งแต่สัญญาเช่าเดิมกับนายเหรียญ ต่อมาถึงนายเจริญตลอดจนกระทั่งถึงตัวจำเลยเข้าอยู่ในห้องพิพาท อันเป็นกรณีพิพาทในคดีนี้ โดยยืนยันว่าจำเลยเข้า