ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 537/2492อัยการพิษณุโลกโจทก์นายเล่าบุ้น แซ่เอียจำเลย พ.ร.บ.ว่าด้วยการเนรเทศ ร.ศ. 131 พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร พ.ศ.2490 ม. 31 กฎหมายลักษณะอาญา ม. 12การเนรเทศบุคคลไปนอกพระราชอาณาจักรไทยตาม พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร พ.ศ.2490 มาตรา 31 นั้น ไม่ใช่กรณีที่ให้ศาลพิพากษาคดีนี้โจทก์ฟ้องจำเลยให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลย 5 วัน ปรับ 100 บาท ตามพระราชบัญญัติป้องกันการค้ากำไรเกินควรพ.ศ. 2490 มาตรา 8, 16, 17, 18 กฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 59 และให้ยกคำขอที่ขอให้เนรเทศตามพระราชบัญญัติป้องกันการค้ากำไรเกินควร พ.ศ. 2490 มาตรา 31 เสีย ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาว่า การเนรเทศตามพระราชบัญญัติป้องกันการค้ากำไรเกินควรพ.ศ. 2490 มาตรา 31 เป็นอำนาจของศาล จึงขอให้เนรเทศจำเลยศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การเนรเทศบุคคลออกไปนอกพระราชอาณาจักรไทยตามพระราชบัญญัติป้องกันการค้ากำไรเกินควร พ.ศ. 2490 มาตรา 31 นั้นไม่ใช่กรณีที่ให้ศาลพิพากษาพิพากษายืน(ทรงนิติกรณ์-ประวัติ ปัตตพงศ์-ศิลปสิทธิวินิจฉัย)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุรายการที่ 1/ ของหน้าที่ 1 พิมพ์คำพิพากษาปิดฉบับย่อ