ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1176/2492อัยการภูเก็ตโจทก์นายต๋อง พึ่งถิ่นจำเลย พ.ร.บ.สำรวจและห้ามกักกันข้าว พ.ศ.2489 ป.วิ.อ. ม. 185ประกาศในราชกิจจานุเบกษานั้นตามนิตินัยมิใช่ว่าประกาศใดที่ออกในราชกิจจานุเบกษาแล้วจะต้องถือว่าเป็นกฎหมายอันรู้ถึงประชาชน ทั้งนี้ต้องแล้วแต่ว่าประกาศที่ออกแล้วนั้น จะได้รับการสนับสนุนให้มีผลใช้ได้ในกฎหมายเพียงใดประกาศของคณะกรรมการสำรวจและห้ามกักกันข้าว ซึ่งลงในราชกิจจานุเบกษานั้นเป็นประกาศธรรมดาไม่ใช่เป็นกฎหมายอันประชาชนจะพึงปฏิเสธไม่ได้ ฉะนั้น โจทก์ก็จะต้องนำสืบว่าจำเลยได้ทราบประกาศนั้นแล้ว เมื่อไม่ปรากฏว่าจำเลยได้ทราบก็จะเอาผิดลงโทษจำเลยไม่ได้โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยตระเตรียมเพื่อขนย้ายข้าวสารบรรทุกเรือออกทางทะเล โดยมิได้รับอนุญาต ขอให้ลงโทษจำเลยต่อสู้ว่า ไม่ทราบประกาศ ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษฐานพยายาม หรือตระเตรียมขนย้ายข้าวออกนอกเขตกำหนดทางทะเล ตามพระราชบัญญัติสำรวจและห้ามกักกันข้าว (ฉบับที่ 2) 2489 มาตรา 6 จำคุก 5 ปีศาลอุทธรณ์ฟังว่า โจทก์นำสืบไม่ได้ว่า จำเลยได้ทราบประกาศพิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ฎีกาว่า ประกาศคณะกรรมการนี้ได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษาแล้วนั้น ศาลฎีกาเห็นว่าตามนิตินัยนั้นมิใช่ว่าประกาศใดที่ออกในราชกิจจานุเบกษาแล้วจะต้องถือว่า เป็นบทกฎหมายอันรู้ถึงประชาชน ซึ่งประชาชนจะปฏิเสธว่าไม่รู้ ไม่ได้นั้น ไม่ได้ทั้งนี้ต้องแล้วแต่ว่าประกาศที่ออกมาแล้วนั้น จะได้รับการสนับสนุนให้มีผลใช้ได้ในกฎหมายเพียงใด เกี่ยวกับประกาศนี้เห็นว่า เป็นประกาศธรรมดา หาได้มีในที่ใดให้ความสนับสนุน หรือให้อำนาจถือใช้มีผลเหมือนหนึ่ง เป็นกฎหมายอันประชาชนจะพึงปฏิเสธไม่ได้นั้นไม่พิพากษายืน(ลัดพลีธรรมประคัลภ์-นาถปรีชา-นนทปัญญา)แหล่