ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1251/2492อัยการกรมอัยการโจทก์นายหนู วัดอ่อนจำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 43 ป.วิ.อ. ม. 158 พ.ร.บ.จราจรทางบก พ.ศ.2477 พ.ร.บ.จราจรทางบก (ฉบับที่ 3) พ.ศ.2481 ฟ้องโจทก์กล่าวว่า จำเลยเป็นผู้ขับรถรางไปในถนนหลวงโดยความประมาทปราศจากความระมัดระวังอันควรเป็นวิสัยของปกติชน เป็นเหตุให้รถรางคันที่จำเลยขับชนท้ายรถโดยสารประจำทางเสียหาย ดังนี้ ย่อมเป็นฟ้องที่บรรยายเหตุแห่งการประมาทของจำเลยไว้เพียงพอ โดยเฉพาะข้อที่ว่า จำเลยขับรถด้วยความประมาทเป็นเหตุให้รถจำเลยชนท้ายรถประจำทางเสียหายโจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยทำการด้วยความประมาทปราศจากความระมัดระวังอันควรเป็นวิสัยของปกติชนและฝ่าฝืนกฎหมาย กล่าวคือ จำเลยเป็นผู้ขับรถรางไปในถนนหลวง โดยความประมาทปราศจากความระมัดระวังอันเป็นวิสัยของปกติชน อันเป็นเหตุให้รถรางคันที่จำเลยขับ ชนท้ายรถโดยสารประจำทางชวนะฟาร์มได้รับความเสียหาย ขอให้ลงโทษ จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยานแล้ววินิจฉัยว่า ฟ้องไม่บรรยายข้อเท็จจริงพอสมควรเท่าที่จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดี พิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ฟ้องโจทก์กล่าวถึงการกระทำที่อ้างว่าจำเลยได้กระทำผิดเพียงพอตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายแล้ว พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้สืบพยาน พิจารณาใหม่จำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ฟ้องโจทก์ได้บรรยายเหตุแห่งการประมาทของจำเลยไว้เพียงพอตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158 แล้วกล่าวโดยเฉพาะข้อที่ว่าจำเลยขับรถด้วยความประมาทเป็นเหตุให้จำเลยชนท้ายรถประจำทางเสียหายพิพากษายืน(ธรรมบัณฑิตสิทธิศฤงคาร-นาถปรีชา-นนทปัญญา)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุรายการที่ 1/ ของหน้าที่ 1