ปัญหาว่าจำเลยใช้สถานที่เช่าเป็นที่อยู่อาศัยหรือที่ทำการค้า และจำเลยได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าหรือไม่
เมื่อจำเลยใช้อาคารเพื่อการค้า จึงไม่เป็นเคหะตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า พ.ศ. 2488 ซึ่งเป็นกฎหมายที่ใช้อยู่ในขณะโจทก์ฟ้องคดี จำเลยไม่ได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า พ.ศ. 2486 และไม่อาจยกพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า พ.ศ. 2489 หรือ 2490 มาใช้บังคับย้อนหลังได้
ศาลฎีกาพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ให้ขับไล่จำเลย
โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยออกจากสถานที่เช่าโดยอ้างว่าสัญญาเช่าสิ้นอายุ จำเลยต่อสู้ว่าใช้เป็นที่อยู่อาศัยและได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า แต่ศาลอุทธรณ์ฟังว่าจำเลยใช้อาคารเพื่อการค้า จึงไม่เป็นเคหะตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า พ.ศ. 2488 และจำเลยไม่ได้รับความคุ้มครอง ศาลฎีกาเห็นว่าจำเลยมิได
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 429/2491พระวรวงศ์เธอพระองค์เจ้าจุลจักรพงษ์ โดยนายบานเย็น ผู้รับมอบอำนาจโจทก์นางวิเวียน กับพวกจำเลย พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน พ.ศ.2486 พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน (ฉบับที่ 2) พ.ศ.2488 พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน พ.ศ.2489 ป.วิ.พ. ม. 84, ม. 131 (2), ม. 142โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยออกจากสถานที่เช่าโดยอ้างเหตุว่าสัญญาเช่าสิ้นอายุ จำเลยต่อสู้ว่าได้รับความคุ้มครองจากพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯลฯ เพราะจำเลยใช้เป็นที่อยู่อาศัย แต่โจทก์เถียงว่าจำเลยใช้เป็นที่ทำการค้าดังนี้ แม้ในฟ้องโจทก์จะมิได้บรรยายว่าจำเลยได้ใช้สถานที่เช่าทำการค้าก็ดีคดีย่อมมีประเด็นที่คู่ความจะต้องนำสืบว่าเป็นที่อยู่อาศัยหรือทำการค้าเมื่อจำเลยใช้อาคารเพื่อการค้า จึงไม่เป็นเคหะตามความหมายแห่ง พระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า 2488 ซึ่งเป็นกฎหมายที่ใช้อยู่ในขณะที่โจทก์ฟ้องคดี จำเลยย่อมไม่ได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า 2486และไม่อาจยกพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าปี 2489 มาใช้บังคับเพราะเป็นกฎหมายที่เพิ่งใช้ภายหลังเวลาที่จำเลยได้ครอบครองอาคารมาอย่างละเมิดฉะนั้น พระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าปี 2490 ก็จะนำมาย้อนหลังบังคับไม่ได้ในกรณีเช่นนี้โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยออกจากอาคารเช่าซึ่งคิดค่าเช่าเดือนละ 15 บาท โดยอ้างเหตุว่าสัญญาเช่าสิ้นอายุจำเลยต่อสู้ว่า จำเลยใช้อาคารเช่าเป็นที่อยู่อาศัย ได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า ฯลฯ 2486 และ 2488ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์ฟังว่าจำเลยใช้อาคารเพื่อการค้าจึงเป็นเคหะตามความหมายแห่งพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า พ.ศ. 2488 ซึ่งเป็นกฎหมายที่ใช้อยู่ในขณะโจทก์ฟ้องคดีนี้ จำเลยย่อมไม่ได้รับความคุ้มครองตามพระราชบ