ฟ้องที่กล่าวว่าจำเลยเป็นพ่อค้าและมีผ้าไว้โดยไม่แจ้งปริมาณ แต่ไม่ได้กล่าวว่ามีไว้เพื่อการค้า และผ้าไม่ถึง 80 เมตร ซึ่งเป็นเกณฑ์สำหรับผู้มีไว้ใช้เอง เป็
พ่อค้าอาจมีของไว้ใช้เองก็ได้ การฟ้องว่าจำเลยเป็นพ่อค้าโดยไม่ได้กล่าวว่ามีไว้เพื่อการค้า ไม่เพียงพอให้ลงโทษตามประกาศที่แยกเกณฑ์ระหว่างมีไว้เพื่อการค้ากับมีไว้ใช้เอง
ศาลฎีกาพิพากษายืนตามศาลล่างที่ยกฟ้องโจทก์
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเป็นพ่อค้า มีผ้าไว้โดยไม่แจ้งปริมาณและสถานที่เก็บตามประกาศคณะกรรมการจังหวัด ซึ่งประกาศกำหนดให้ผู้มีผ้าเพื่อการค้าตั้งแต่ 1 เมตรขึ้นไป และผู้มีไว้ใช้เองตั้งแต่ 80 เมตรขึ้นไป ต้องแจ้งปริมาณ แต่ฟ้องมิได้กล่าวว่าจำเลยมีไว้เพื่อการค้า และจำเลยมีผ้าไม่ถึง 80 เมตร
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 494/2491อัยการจังหวัดกระบี่โจทก์นายต้งผั้ง แซ่เหง่าจำเลย พ.ร.บ.มอบอำนาจให้รัฐบาลในภาวะคับขัน(ฉบับที่ 3) พ.ศ.2485 ป.วิ.อ. ม. 158ฟ้องว่าจำเลยเป็นพ่อค้ามีผ้าไว้โดยไม่แจ้งปริมาณและสถานที่เก็บตามประกาศคณะกรรมการจังหวัด ซึ่งประกาศให้ผู้มีผ้าเพื่อการค้าตั้งแต่ 1 เมตร และผู้มีไว้ใช้เองตั้งแต่ 80 เมตร ให้แจ้งปริมาณ แต่ฟ้องมิได้กล่าวว่าจำเลยมีไว้เพื่อการค้า และจำเลยมีไม่ถึง 80 เมตรดั่งนี้ ต้องยกฟ้องโจทก์ฟ้องว่าจำเลยซึ่งเป็นพ่อค้าเป็นเจ้าของและผู้ครอบครองผ้า แล้วไม่แจ้งปริมาณและสถานที่เก็บตามประกาศคณะกรมการจังหวัดกระบี่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์เห็นว่าโจทก์ไม่ได้ฟ้องว่ามีไว้เพื่อการค้าตามประกาศของคณะกรมการจังหวัด ผู้มีไว้เพื่อการค้าตั้งแต่ 1 เมตรขึ้นไปต้องถูกควบคุมตามประกาศ ถ้ามีไว้ใช้เองต้องตั้งแต่ 80 เมตรขึ้นไป ผ้าของจำเลยไม่ถึง 80 เมตร จึงพิพากษายกฟ้องโจทก์ฎีกา ศาลฎีกาตัดสินว่าฟ้องของโจทก์กล่าวแต่ว่าจำเลยเป็นพ่อค้า พ่อค้าอาจมีของไว้ใช้เองก็ได้จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง(จำรูญเนติศาสตร์-ปรีชาวินิจฉัย-ศิลปสิทธิวินิจฉัย)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุรายการที่ 1/ ของหน้าที่ 1 พิมพ์คำพิพากษาปิดฉบับย่อ