ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 551/2486หม่อมเจ้าอมรสมานลักสน์ กิติยากรโจทก์หม่อมเจ้านักขัตมงคล กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 172, ม. 18, ม. 27, ม. 29, ม. 149, ตาราง 1ฟ้องโจทก์ระบุรายการทรัพย์เป็นจำนวนเงินมาก แต่คำขอท้ายฟ้องขอเอาแต่น้อยโดยไม่ปรากฏว่า โจทก์ประสงค์จะเรียกร้องเอาเงินจำนวนไหนเท่าไร ดังนี้ ต้องเรียกค่าขึ้นศาลเต็มรายการทุกจำนวนไม่ใช่เสียค่าขึ้นศาลเฉพาะจำนวนที่ขอท้ายฟ้อง ประชุมใหญ่ ครั้งที่ 20/2486โจทฟ้องว่าหม่อมเจ้าอัปสรสมานเปนหนี้เงินโจท ๑๐ กว่ารายการ ซึ่งกล่าวโดยชัดแจ้งทุกรายการ รวมทั้งสิ้นเปนเงิน ๔๕๕๒๒๘ บาท ๙๓ สตางค์ จำเลยเปนผู้จัดการมรดกหม่อมเจ้าอัปสรสมาน มีหน้าที่จะต้องจ่ายเงินจำนวนที่กล่าวนั้นไห้โจท แต่ไม่ยอมจ่าย โจทจึงติดไจเรียกร้องส่วนได้ของโจทแต่เพียง ๒๐๐๐๐๐ บาท จำเลยไห้การต่อสู้ และว่าโจทเรียกร้องเพียง ๒๐๐๐๐๐ บาท ก็เพื่อหลีกเลี่ยงค่าทำเนียมสาล สาลชั้นต้นดำเนินการ พิจารนา+พยานไปบ้างแล้วมีคำสั่งว่า ฟ้องโจทอ้างสิทธิเรียกร้องหลายข้อ แต่ละข้อเปนจำนวนเงินต่างกัน และคำขอท้ายฟ้องเรียกเงินเพียง ๒๐๐๐๐๐ บาท และได้เสียค่าทำเนียมสำหรับจำนวนนี้ซึ่งไม่ชัดเจนว่าเปนจำนวนทุนทรัพย์สำหรับสิทธิเรียกร้องไดบ้าง จึงไห้โจทยื่นคำแถลงสแดงไห้ชัดว่าทุนทรัพย์ ๒๐๐๐๐๐ บาทนั้น สำหรับสิทธิเรียกร้องข้อไหนบ้าง แต่ละข้อเปนจำนวนเงินเท่าได โจทยื่นคำแถลงยืนยันว่าค่าทำเนียมที่โจทเสียเปนการชอบแล้ว และสาลได้รับฟ้องพิจารนาหลายปีแล้ว สาลแพ่งจึงมีคำสั่งไห้ยกคำฟ้องเสียตาม ป.ว.พ.ม. ๑๘,๒๗,๑๗๒. โจทอุธรน์ สาลอุธรน์พิพากสาไห้ยกคำสั่งสาลชั้นต้นเสีย ไห้ดำเนินการพิจารนาคดีนี้ต่อไป แล้วพิพากสาตามกะบวนความ จำเลยดีกา สาลดีกาพร้อมกันประชุมปรึกสาว่าฟ้องร