ฎีกาที่ คำวินิจฉัยที่ 103/2559

ประเด็นกฎหมาย

คดีพิพาทเกี่ยวกับสิทธิในที่ดินว่าที่ดินพิพาทอยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติซึ่งเป็นสาธารณสมบัติของแผ่นดินหรือเป็นของผู้ถูกฟ้องคดีที่ 2 ถึงที่ 6

หลักกฎหมาย

คดีที่คู่กรณียังโต้แย้งกันเกี่ยวกับสิทธิในที่ดิน จำต้องพิจารณาให้ได้ความเสียก่อนว่าที่ดินพิพาทเป็นสาธารณสมบัติของแผ่นดินหรือเป็นของเอกชน จึงเป็นคดีพิพาทเกี่ยวกับสิทธิในที่ดิน ซึ่งอยู่ในอำนาจพิจารณาพิพากษาของศาลยุติธรรม

คำวินิจฉัย

คดีพิพาทเกี่ยวกับสิทธิในที่ดิน ซึ่งอยู่ในอำนาจพิจารณาพิพากษาของศาลยุติธรรม

ข้อเท็จจริงสำคัญ

ผู้ฟ้องคดีซึ่งเป็นส่วนราชการยื่นฟ้องเจ้าพนักงานที่ดินที่มีคำสั่งสอบสวนเปรียบเทียบเพื่อออกโฉนดที่ดินให้แก่เอกชน โดยอ้างว่าที่ดินพิพาทอยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติและกระบวนการออกโฉนดไม่ชอบด้วยกฎหมาย แต่ผู้ถูกฟ้องคดีโต้แย้งว่าที่ดินมีการครอบครองโดยชอบมาก่อนและเอกสารสิทธิชอบด้วยกฎหมาย

เนื้อหาคำพิพากษา (บางส่วน)

ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำวินิจฉัยที่ 103/2559ศาลปกครองนครศรีธรรมราชศาลผู้ส่งความเห็นศาลจังหวัดพังงาศาลผู้รับความเห็นกรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช ผู้ฟ้องคดีเจ้าพนักงานที่ดินจังหวัดพังงา สาขาท้ายเหมือง ที่ ๑ ผู้ถูกฟ้องคดีกับพวกรวม 2 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ.2542 ป.พ.พ. คดีที่โจทก์ซึ่งเป็นส่วนราชการในสังกัดกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ยื่นฟ้องเจ้าพนักงานที่ดินจังหวัดพังงา สาขาท้ายเหมือง ผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๑ ที่มีคำสั่งสอบสวนเปรียบเทียบตามประมวลกฎหมายที่ดิน มาตรา ๖๐ เพื่อให้มีการออกโฉนดที่ดินให้แก่เอกชน ผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๒ ถึงที่ ๖ โดยอาศัยหลักฐาน น.ส. ๓ ก. เลขที่ ๔๖๕ ตำบลลำแก่น อำเภอท้ายเหมือง จังหวัดพังงา เนื่องจากกระบวนการรังวัดสอบเขตที่ดินและกระบวนการออกโฉนดที่ดินเป็นไปโดยไม่ชอบด้วยกฎหมาย เพราะที่ดินพิพาทอยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติและไม่สามารถออกโฉนดที่ดินได้ แต่ผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๑ กลับสอบสวนเปรียบเทียบเพื่อให้มีการออกโฉนดที่ดินให้แก่ผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๒ ถึงที่ ๖ อีกทั้งผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๒ ถึงที่ ๖ ก็มิได้มีการครอบครองทำประโยชน์ในที่ดิน ที่พิพาทเป็นสาธารณสมบัติของแผ่นดิน นอกจากนี้ที่ดินตามหลักฐาน ส.ค. ๑ เลขที่ ๑๓๘ ที่ใช้เป็นหลักฐานในการออก น.ส. ๓ เลขที่ ๑๓๘ และ น.ส. ๓ ก. เลขที่ ๔๖๕ ตามลำดับ มีพื้นที่ไม่ถูกต้องตรงกับพื้นที่ที่ขอรังวัดออกโฉนด ขอให้เพิกถอนคำสั่งสอบสวนเปรียบเทียบดังกล่าวของผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๑ ผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๑ ให้การโดยสรุปว่า คำสั่งของผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๑ ชอบด้วยกฎหมายแล้ว ที่ดินตาม น.ส. ๓ ก. เลขที่ ๔๖๕ มิได้เป็นที่สงวนหวงห้าม ผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๒ ถึงที่ ๖ ให้การโดยสรุปว่า ที่ดินตาม น.ส. ๓ ก. เลขที่ ๔๖๕ เป็นที่ดินที