การตีความสถานบริการที่ไม่มีพื้นที่เต้นรำโดยเฉพาะว่าเข้าข่ายกิจการบันเทิงหรือหย่อนใจประเภทไนท์คลับและดิสโกเธคตามกฎหมายภาษีสรรพสามิตหรือไม่
พระราชบัญญัติพิกัดอัตราภาษีสรรพสามิต พ.ศ.2527 ตอนที่ 9 มิได้กำหนดว่ากิจการบันเทิงหรือหย่อนใจต้องมีพื้นที่สำหรับเต้นรำ และมิได้กำหนดนิยามคำว่า "เต้น" กับ "เต้นรำ" ดังเช่นพระราชบัญญัติสถานบริการ พ.ศ.2509 การพิจารณาว่าสถานประกอบกิจการใดเป็นกิจการบันเทิงหรือหย่อนใจประเภทไนท์คลับและดิสโกเธค ต้องพิจารณาจา
ศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากรพิพากษายืนตามศาลภาษีอากรกลางที่พิพากษายกฟ้อง ให้โจทก์ใช้ค่าฤชาธรรมเนียมแทนจำเลย โดยกำหนดค่าทนายความ 10,000 บาท
สถานบริการของโจทก์เป็นอาคารชั้นเดียว มีเวทีสำหรับการแสดงดนตรี แสง สี เสียง มีโต๊ะอาหารและเก้าอี้ ไม่มีลานหรือพื้นที่สำหรับเต้นรำโดยเฉพาะ แต่ผู้ใช้บริการสามารถเต้นข้างโต๊ะอาหารหรือพื้นที่ว่างทั่วไป มีการเปิดไฟสีกระพริบ บรรยากาศคล้ายดิสโกเธค โดยโจทก์ได้รับอนุญาตตามมาตรา 3 (4) แห่งพระราชบัญญัติสถานบริก
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2109/2560บริษัทตะวันแดงสาดแสงเดือน ณ อุบลราชธานี จำกัดโจทก์กรมสรรพสามิตจำเลย พ.ร.บ.พิกัดอัตราภาษีสรรพสามิต พ.ศ.2527 ตอนที่ 9 พ.ร.บ.สถานบริการ พ.ศ.2509 ม. 3 (4)แม้สถานบริการของโจทก์ไม่ได้จัดให้มีเวทีหรือพื้นที่สำหรับเต้นรำ แต่ลักษณะสถานประกอบกิจการของโจทก์แสดงให้เห็นได้ว่า โจทก์ใช้สถานที่ในการให้บริการจำหน่ายสุรา เครื่องดื่มและจัดให้มีการแสดงดนตรีหรือใช้เครื่องเสียงหรือการแสดงอื่นใดเพื่อการบันเทิง โดยมีเจตนาให้มีการดื่มกินและเต้นรำกันเพื่อความสนุกสนานในเวลากลางคืนมากกว่าการไปรับประทานอาหารตามปกติของบุคคลทั่วไป อันมีลักษณะเป็นการประกอบกิจการในด้านบันเทิงหรือหย่อนใจต่าง ๆ ในสถานบริการเพื่อหารายได้เป็นธุรกิจ และเป็นการให้บริการที่ไม่มีความจำเป็นต่อการครองชีพของประชาชน ทั้ง พ.ร.บ.พิกัดอัตราภาษีสรรพสามิต พ.ศ.2527 ตอนที่ 9 กำหนดเพียงลักษณะของบริการที่อยู่ในความหมายของกิจการบันเทิงหรือหย่อนใจ โดยกำหนดให้จัดเก็บภาษีจากรายรับของสถานที่สำหรับดื่มกินและเต้นรำจัดให้มีการแสดงดนตรี หรือใช้เครื่องเสียงหรือแสดงอื่นใดเพื่อการบันเทิงเท่านั้น มิได้กำหนดว่ากิจการบันเทิงหรือหย่อนใจนั้นต้องมีพื้นที่สำหรับเต้นรำ และมิได้กำหนดประเภทของสถานบริการและนิยามคำว่า "เต้น" กับ "เต้นรำ" ดังเช่น พ.ร.บ.สถานบริการ พ.ศ.2509 ประกอบกับ พ.ร.บ.สถานบริการ พ.ศ.2509 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดย พ.ร.บ.สถานบริการ (ฉบับที่ 3) พ.ศ.2525 แก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 3 (4) มีเจตนารมณ์เพื่อลดความยุ่งยากให้แก่ผู้ประกอบอาชีพสุจริตและรัฐบาลต้องการส่งเสริมให้เยาวชนตื่นตัวสนใจศิลปะที่ละเอียดอ่อน และเพื่อให้การแสดงดนตรีกระทำได้โดยสะดวก แต่ทางราชการยังสามารถควบคุมได้ ไม่ได้มีผลเปลี่ยนแปลงหลักเกณฑ์