เครื่องหมายการค้าที่ประกอบด้วยอักษรโรมัน "W" ซึ่งเป็นตัวพิมพ์ใหญ่ธรรมดาและเป็นสาระสำคัญของเครื่องหมาย ไม่มีลักษณะบ่งเฉพาะ ไม่สามารถจดทะเบียนได้ตามพระร
เครื่องหมายการค้าที่มีส่วนสาระสำคัญเป็นตัวหนังสือธรรมดา (เช่น อักษรโรมัน "W" ตัวพิมพ์ใหญ่) ซึ่งไม่ได้ประดิษฐ์ให้มีลักษณะพิเศษแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญจากตัวอักษรทั่วไป ย่อมไม่มีลักษณะบ่งเฉพาะตามมาตรา 7 วรรคสอง (3) (เดิม) และไม่อาจพิสูจน์ลักษณะบ่งเฉพาะโดยการใช้ตามมาตรา 7 วรรคสาม (เดิม) ได้ เนื่องจากเป็น
เครื่องหมายการค้า "W HOTELS" ไม่มีลักษณะบ่งเฉพาะ ไม่มีลักษณะอันพึงรับจดทะเบียนตามมาตรา 6 เป็นเหตุต้องปฏิเสธไม่รับจดทะเบียนตามมาตรา 16 แห่งพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า พ.ศ.2534 พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ ค่าฤชาธรรมเนียมทั้งสองชั้นศาลให้เป็นพับ
โจทก์ยื่นคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้า "W HOTELS" สำหรับสินค้าหลายจำพวก โดยอักษร "W" มีขนาดใหญ่และเด่นชัดกว่าคำว่า "HOTELS" มาก ถือเป็นสาระสำคัญของเครื่องหมาย แต่อักษร "W" เป็นตัวพิมพ์ใหญ่ธรรมดา ไม่ได้ประดิษฐ์ให้แตกต่างจากตัวอักษรทั่วไปอย่างมีนัยสำคัญ
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4326/2561สตาร์วู้ด โฮเท็ลล์ แอนด์ รีสอร์ท เวิร์ลวาย อิงค์ โจทก์กรมทรัพย์สินทางปัญญาจำเลย พ.ร.บ.เครื่องหมายการค้า พ.ศ.2534 ม. 6, ม. 7 วรรคสอง (1), ม. 7 (2), ม. 7 (3) (เดิม), สาม (เดิม), ม. 16"" เป็นเครื่องหมายการค้าที่ประกอบด้วยภาคส่วนอักษรโรมัน "W" และภาคส่วนคำภาษาอังกฤษว่า "HOTELS" โดยคำว่า "HOTELS" เป็นคำธรรมดาที่มีความหมายปรากฏในพจนานุกรมและเป็นที่รับรู้กันทั่วไปว่าหมายถึง โรงแรม สำหรับภาคส่วนอักษรโรมัน "W" วางอยู่ตรงกลางของเครื่องหมายการค้า มีขนาดใหญ่กว่าภาคส่วนคำว่า "HOTELS" มาก หากมองภาพรวมของเครื่องหมายการค้าจะเห็นตัวอักษร "W" เด่นชัดกว่าภาคส่วนคำว่า "HOTELS" มาก ถือได้ว่า ภาคส่วน "W" เป็นสาระสำคัญของเครื่องหมายการค้านี้ เมื่อพิจารณาเปรียบเทียบอักษร "W" ในเครื่องหมายการค้าของโจทก์กับตัวอักษรโรมันดับเบิลยูในรูปแบบต่าง ๆ ที่มีการใช้อยู่ทั่วไปแล้ว แทบไม่พบความแตกต่างจากตัวอักษรดับเบิลยูตัวพิมพ์ใหญ่ธรรมดา จึงไม่อาจถือว่าอักษร "W" ในเครื่องหมายการค้าของโจทก์เป็นตัวหนังสือที่ประดิษฐ์ขึ้นอันจะมีลักษณะบ่งเฉพาะตาม พ.ร.บ.เครื่องหมายการค้า พ.ศ.2534 มาตรา 7 วรรคสอง (3) (เดิม) ประกอบกับภาคส่วน "W" ที่เป็นสาระสำคัญนั้น เป็นส่วนเครื่องหมายการค้าที่เป็นตัวหนังสือ ไม่ใช่ส่วนที่เป็นคำหรือข้อความตามมาตรา 7 วรรคสอง (1) หรือ (2) (เดิม) ที่อาจพิสูจน์ลักษณะบ่งเฉพาะโดยการใช้ได้ตามมาตรา 7 วรรคสาม (เดิม) จึงไม่จำต้องวินิจฉัยพยานหลักฐานที่โจทก์นำสืบในเรื่องการใช้เครื่องหมายการค้าแต่อย่างใด ดังนี้ เมื่ออักษร "W" ในเครื่องหมายการค้าตามคำขอของโจทก์ทั้งสามคำขอถือเป็นส่วนสาระสำคัญของเครื่องหมายการค้า แต่ไม่มีลักษณะบ่งเฉพาะ อันไม่มีลักษณะอันพึงรับ