ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7319 - 7320/2561บริษัท ด.ผู้ร้องบริษัท อ.ผู้คัดค้านศาลชั้นต้นวินิจฉัยให้บังคับผู้คัดค้านชำระเงินแก่ผู้ร้องตามคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการ แต่ตอนท้ายที่ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ผู้คัดค้านชำระดอกเบี้ยหลังวันฟ้อง (ฟ้องวันที่ 24 ธันวาคม 2558) นับแต่วันที่ผู้ร้องเสนอข้อพิพาทต่ออนุญาโตตุลาการจนกว่าจะชำระเสร็จแก่ผู้ร้องนั้นไม่ถูกต้อง เพราะผู้ร้องยื่นคำร้องวันที่ 4 ธันวาคม 2558 และคำพิพากษามีข้อความแตกต่างไปจากคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการซึ่งไม่อาจกระทำได้ ทั้งศาลชั้นต้นมิได้วินิจฉัยในเรื่องค่าฤชาธรรมเนียม จึงเป็นการไม่ชอบเพราะคำสั่งในเรื่องค่าฤชาธรรมเนียมไม่ว่าคู่ความจะมีคำขอหรือไม่เป็นหน้าที่ของศาลต้องสั่งลงไว้ในคำพิพากษาตาม ป.วิ.พ. มาตรา 167 วรรคหนึ่ง แม้ไม่มีคู่ความฝ่ายใดอุทธรณ์ ศาลฎีกามีอำนาจแก้ไขให้ถูกต้องได้ผู้ร้องยื่นคำร้องขอให้บังคับผู้คัดค้านชำระเงินจำนวน 30,495,358.76 บาท แก่ผู้ร้อง ผู้คัดค้านไม่ยื่นคำคัดค้าน วันนัดไต่สวนวันที่ 28 มีนาคม 2559 ผู้คัดค้านไม่มาศาลตามกำหนดนัด ศาลชั้นต้นไต่สวนพยานผู้ร้องแล้ว นัดฟังคำพิพากษาวันที่ 21 เมษายน 2559 เวลา 13.30 นาฬิกา ต่อมาในวันเดียวกัน ผู้คัดค้านยื่นคำร้องขออนุญาตยื่นคำคัดค้านและขอให้ศาลมีคำสั่งให้รับ คำคัดค้านซึ่งยื่นมาพร้อมกับคำร้องดังกล่าว ศาลชั้นต้นมีคำสั่งในคำร้องขออนุญาตยื่นคำคัดค้านว่า สั่งในคำคัดค้าน และมีคำสั่งในคำคัดค้านว่า ศาลพิจารณาคดีตามเวลานัดจนแล้วเสร็จ และทนายผู้ร้องเดินทางกลับไปแล้ว ผู้คัดค้านเพิ่งมายื่นคำคัดค้าน จึงไม่รับคำคัดค้าน เมื่อถึงวันนัดฟังคำพิพากษา ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ผู้คัดค้านชำระเงินค่าจ้างแก่ผู้ร้องจำนวน 12,359,092.77 บาท และค่าจ้างค่ายึดหน่วงจำนวน 10,293,