ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2149 - 2150/2529นาย จำลอง แสงเพชร กับพวกโจทก์บริษัท ไทยเดินรถ จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 36 (3)แม้ลูกจ้างซึ่งทำงานขนส่งจะไม่มีสิทธิได้รับค่าล่วงเวลาในชั่วโมงที่ทำงานเกินเวลาทำงานปกติตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงานข้อ36(3)ก็ตามแต่นายจ้างก็ยังคงมีหน้าที่ต้องจ่ายค่าจ้างแก่ลูกจ้างสำหรับเวลาที่ทำงานเกินเวลาทำงานปกตินั้นหาใช่ว่าเมื่อลูกจ้างไม่มีสิทธิได้รับค่าล่วงเวลาแล้วจะถูกตัดสิทธิมิให้ได้รับค่าจ้างธรรมดาไปด้วยไม่.โจทก์ ทั้ง สอง สำนวน ฟ้อง ว่า โจทก์ ทั้ง สอง เคย เป็น ลูกจ้าง ประจำของ จำเลย โดย โจทก์ สำนวน แรก เป็น พนักงาน ขับรถ ปรับอากาศ โจทก์สำนวน หลัง เป็น พนักงาน ต้อนรับ ประจำรถ ปรับอากาศ ระหว่าง ที่ โจทก์ทั้ง สอง เป็น ลูกจ้าง ของ จำเลย นั้น จำเลย ให้ โจทก์ ทั้ง สอง ทำงานเกินกว่า ชั่วโมง ทำงาน ตาม ปกติ โดย ไม่ จ่าย ค่าล่วงเวลา ให้ และจำเลย ค้าง จ่าย ค่า ทำงาน ใน วันหยุด ประจำ สัปดาห์ ค่า ทำงาน ในวันหยุด ตาม ประเพณี และ ค่า ทำงาน ใน วัน หยุด พักผ่อน ประจำปี แก่โจทก์ ทั้ง สอง และ จำเลย ยัง ต้อง คืน เงิน ประกัน แก่ โจทก์ ทั้ง สองอีก ด้วย ขอ ให้ บังคับ จำเลย จ่าย เงิน ดังกล่าว แก่ โจทก์ ทั้ง สองหาก ศาล พิจารณา เห็น ว่า โจทก์ ทั้ง สอง ไม่ ควร จะ ได้ รับ ค่าล่วงเวลา ก็ ขอ ให้ บังคับ จำเลย จ่าย ค่าจ้าง ใน ชั่วโมง ที่ จำเลย ให้โจทก์ ทั้ง สอง ทำงาน เกิน เวลา ทำงาน ปกติ วัน ละ 8 ชั่วโมง แก่ โจทก์ด้วย จำเลย ทั้ง สอง สำนวน ให้การ ว่า โจทก์ ทั้ง สอง ไม่ ได้ ทำงานล่วงเวลา และ ไม่ มี สิทธิ ได้ รับ ค่า ล่วงเวลาเพราะ เป็น งาน ขนส่ง ซึ่ง กฎหมาย ยกเว้น ค่าล่วงเวลา โจทก์ทั้ง สอง มี วันหยุด ประ