นายจ้างกำหนดวันหยุดพักผ่อนประจำปีล่วงหน้าให้ลูกจ้างเลือกวันหยุดเอง แต่ลูกจ้างไม่ยอมหยุด นายจ้างต้องจ่ายค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปีหรือไม่
การที่นายจ้างมีหนังสือแจ้งให้ลูกจ้างหยุดพักผ่อนประจำปีก่อนเกษียณอายุ ถือได้ว่านายจ้างได้กำหนดวันหยุดพักผ่อนประจำปีล่วงหน้าให้แก่ลูกจ้างตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน 2515 ข้อ 10 แล้ว เป็นการกำหนดช่วงระยะเวลาให้ลูกจ้างเลือกวันหยุดเอาเองเพื่อความสะดวกแก่ลูกจ้าง ถือ
จำเลยไม่ต้องจ่ายค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปีแก่โจทก์
โจทก์จะครบเกษียณอายุในวันที่ 1 ตุลาคม 2528 วันที่ 10 มิถุนายน 2528 ก่อนโจทก์ครบเกษียณอายุ 3 เดือน 21 วัน จำเลยมีหนังสือถึงโจทก์แจ้งว่าหากโจทก์มีวันหยุดพักผ่อนประจำปีเหลืออยู่เท่าใดก็ให้ขออนุญาตหยุดเสียก่อนที่โจทก์จะเกษียณอายุ แต่โจทก์ไม่ยอมหยุดเอง
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2274/2529นาย นิรันดร์ ยวดยงโจทก์ธนาคาร เพื่อการเกษตรและสหกรณ์การเกษตรจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 10, ข้อ 45โจทก์จะครบเกษียณอายุในวันที่1ตุลาคม2528ครั้นวันที่10มิถุนายน2528ก่อนโจทก์ครบเกษียณอายุ3เดือน21วันจำเลยมีหนังสือถึงโจทก์แจ้งว่าหากโจทก์มีวันหยุดพักผ่อนประจำปีเหลืออยู่เท่าใดก็ให้ขออนุญาตหยุดเสียก่อนที่โจทก์จะเกษียณอายุถือได้ว่าจำเลยผู้เป็นนายจ้างได้กำหนดวันหยุดพักผ่อนประจำปีล่วงหน้าให้แก่โจทก์ผู้เป็นลูกจ้างต้องตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงานลงวันที่16เมษายน2515ข้อ10แล้วเป็นการกำหนดช่วงระยะเวลาให้โจทก์เลือกวันหยุดเอาเองเพื่อความสะดวกแก่โจทก์ได้ชื่อว่าจำเลยปฏิบัติตามกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองแรงงานแล้วเมื่อโจทก์ไม่ยอมหยุดเองจำเลยจึงไม่ต้องจ่ายค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปีแก่โจทก์.โจทก์ ฟ้อง ว่า จำเลย จ้าง โจทก์ เป็น ลูกจ้าง ประจำ ต่อมา วันที่ 1ตุลาคม 2528 จำเลย เลิกจ้าง โจทก์ เพราะ เหตุ ครบเกษียณ อายุ โดย ไม่จ่าย ค่าชดเชย โจทก์ มี สิทธิ หยุด พักผ่อน ประจำปี ได้ ปี ละ 10 วันและ ให้ สะสม ได้ ไม่เกิน 20 วัน โจทก์ มิได้ หยุด พักผ่อน ประจำปีพ.ศ. 2527 และ ปี พ.ศ. 2528 รวม เป็น เวลา 20 วัน รวม เป็น ค่าจ้างสำหรับ วันหยุด พักผ่อน ประจำปี 17,306.60 บาท ซึ่ง จำเลย ยัง มิได้จ่าย ให้ โจทก์ ขอ ให้ ศาล บังคับ จำเลย จ่าย ค่าชดเชย และ ค่าจ้างสำหรับ วันหยุด พักผ่อน ประจำปี พร้อม ดอกเบี้ย จำเลย ให้การ ว่า โจทก์ ได้ รับ เงินบำเหน็จ จาก จำเลย แล้ว ซึ่ง ถือว่า เป็น การ จ่าย เงินชดเชย ตาม กฎหมาย เกี่ยวกับ แรงงาน ดังนั้น โจทก์จึง ไม่ มี สิทธิ เรียก ค่าชดเชย จาก จำเลย อีก จำเลย ได้ แจ้ง เป็นหนังสื