ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2294/2529นาง วัลยา เราะห์มานีย์โจทก์องค์การคลังสินค้าจำเลย พ.ร.บ.แรงงานสัมพันธ์ พ.ศ.2518 ม. 10, ม. 11 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 68ข้อบังคับองค์การคลังสินค้าว่าด้วยกองทุนบำเหน็จพนักงานพ.ศ.2528ข้อ9วรรค2ประกอบกับข้อ11ระบุกรณีที่พนักงานจะได้รับเงินบำเหน็จเมื่อลาออกโดยได้รับอนุญาตว่าต้องทำงานมาแล้วไม่น้อยกว่าห้าปีบริบูรณ์และการนับเวลาทำงานสำหรับคำนวณบำเหน็จนั้น.ให้นับตั้งแต่วันที่พนักงานเข้าประจำทำงานจนถึงวันสุดท้ายที่พ้นจากตำแหน่งหน้าที่หักด้วยระยะเวลาที่ผู้นั้นลาดังนั้นเกณฑ์คำนวณนับเวลาทำงานของโจทก์จึงต้องเริ่มนับตั้งแต่วันที่โจทก์เริ่มเข้าทำงานกับจำเลยจนถึงวันที่โจทก์ได้รับอนุญาตจากจำเลยให้ลาอกซึ่งคำนวณแล้วไม่ถึงห้าปีบริบูรณ์โจทก์จึงไม่มีสิทธิรับเงินบำเหน็จส่วนหลักเกณฑ์ในข้อ14นั้นเป็นการกำหนดเพื่อคำนวณบำเหน็จที่จะจ่ายให้แก่พนักงานเมื่อพนักงานนั้นมีสิทธิที่จะได้รับบำเหน็จแล้วโดยคำนวณการจ่ายตามจำนวนปีที่โจทก์ทำงานอนุโลมให้ถือเอาจำนวนเดือนที่ถึง6เดือนในเศษของปีสุดท้ายนับเป็น1ปีมาคูณกับอัตราเงินเดือนเดือนสุดท้ายได้จะนำมาเป็นเกณฑ์คำนวณนับเวลาทำงานของโจทก์ที่จะมีสิทธิรับเงินบำเหน็จหาได้ไม่.โจทก์ ฟ้อง ว่า เมื่อ วันที่ 21 กรกฎาคม 2523 จำเลย จ้าง โจทก์ เป็นพนักงาน ต่อมา โจทก์ ลาออก จาก งาน และ จำเลย มี คำสั่ง อนุญาต เมื่อวันที่ 2 เมษายน 2528 โจทก์ มี ระยะ เวลา ปฏิบัติ งาน 4 ปี 7 เดือน19 วัน จำเลย มี ข้อบังคับ ว่าด้วย กองทุน บำเหน็จ พนักงาน พ.ศ. 2528ถือว่า โจทก์ มี ระยะ เวลา ปฏิบัติงาน 5 ปี มี สิทธิ ได้ รับ เงินบำเหน็จ ขอ ให้ บังคับ จำเลย จ่าย เงิน บำเหน็จ พร้อม ดอกเบี้ย นับแต่วัน ผิดนัด จนกว่า จะ ชำระ เสร็จสิ้