ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2297/2529นางสาว ชด คำสม กับพวกโจทก์ธนาคารออมสินจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 10, ข้อ 45คำสั่งของจำเลยแจ้งให้พนักงานของจำเลยใช้สิทธิลาพักผ่อนประจำปีรวมทั้งวันลาสะสมที่มีอยู่ให้หมดในปีที่พนักงานผู้นั้นจะเกษียณอายุหาใช่เป็นการกำหนดให้พนักงานหยุดพักผ่อนในช่วงเวลาใดที่กำหนดไว้แน่นอนไม่และไม่ปรากฏว่าหัวหน้าฝ่ายหัวหน้ากองและหัวหน้าหน่วยงานทุกหน่วยงานของจำเลยได้จัดวันหยุดให้พนักงานในสังกัดลาพักผ่อนประจำปีจึงถือไม่ได้ว่าจำเลยผู้เป็นนายจ้างได้กำหนดให้โจทก์ซึ่งเป็นลูกจ้างหยุดพักผ่อนประจำปีแล้วเมื่อจำเลยเลิกจ้างโจทก์เพราะเกษียณอายุจำเลยต้องจ่ายค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปีให้โจทก์ตามข้อ45แห่งประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงาน.โจทก์ ฟ้อง ว่า โจทก์ ทั้ง สิบสี่ เป็น ลูกจ้าง ประจำ ของ จำเลยต่อมา วันที่ 1 ตุลาคม 2528 จำเลย เลิกจ้าง โจทก์ ทั้ง สิบสี่ โดยอ้าง เหตุ ว่า เกษียณอายุ ครบ 60 ปี บริบูรณ์ โดย ไม่ จ่าย ค่าชดเชยและ ค่าจ้าง สำหรับ วัน หยุด พักผ่อน ประจำปี ขอ ให้ ศาล บังคับ จำเลยจ่าย เงิน ค่าชดเชย และ ค่าจ้าง สำหรับ วันหยุด พักผ่อน ประจำปีพร้อมด้วย ดอกเบี้ย ให้ แก่ โจทก์ ทั้ง สิบสี่ จำเลย ให้การ โจทก์ ไม่ มี สิทธิ ได้ รับ ค่าชดเชย และ ดอกเบี้ย ตามฟ้อง ส่วน วันหยุด พักผ่อน ประจำปี ได้ มี คำสั่งที่ 54/2528 เรื่องกำหนด หลักเกณฑ์ ให้ พนักงาน ใกล้เกษียณ อายุ ลา พักผ่อน ประจำปี กำหนดให้ ใช้ สิทธิ ลา ให้ หมด ใน ปี ที่ เกษียณอายุ ด้วย โจทก์ จึง ไม่ มีสิทธิ ฟ้อง ขอ ให้ ยกฟ้อง ศาลแรงงานกลาง พิพากษา ให้ จำเลย จ่าย ค่าชดเชย ให้ แก่ โจทก์ ที่ 1ถึง ที่ 14 ตาม ฟ้อง พร้อมทั้ง ดอกเบี้ย ใน เงิน ดังกล่าว นับแต่