การเลิกจ้างเพราะเกษียณอายุครบ 60 ปีบริบูรณ์ ถือเป็นการเลิกจ้างลูกจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาจ้างแน่นอนหรือไม่ และลูกจ้างมีสิทธิได้รับค่าชดเชยและค่าจ้างสำหร
ข้อบังคับที่กำหนดให้พนักงานออกจากงานเมื่ออายุครบ 60 ปีบริบูรณ์ มิใช่การกำหนดระยะเวลาการจ้าง แต่เป็นการกำหนดคุณสมบัติพนักงานทั่วไป ดังนั้นลูกจ้างที่ถูกเลิกจ้างเพราะเกษียณอายุจึงไม่ใช่ลูกจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาจ้างแน่นอน นายจ้างต้องจ่ายค่าชดเชยตามกฎหมายคุ้มครองแรงงาน เงินบำเหน็จที่มีหลักเกณฑ์แตกต่างจาก
ศาลฎีกาพิพากษายืนตามศาลแรงงานกลาง ให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยจำนวน 100,800 บาท และค่าทำงานในวันหยุดจำนวน 11,200 บาท แก่โจทก์
โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลย ทำงานตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม 2490 ค่าจ้างสุดท้ายเดือนละ 16,800 บาท จำเลยเลิกจ้างโจทก์เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 2528 เพราะโจทก์มีอายุครบ 60 ปีบริบูรณ์ จำเลยจ่ายเงินบำเหน็จ 638,400 บาท แต่ไม่จ่ายค่าชดเชย โจทก์มีสิทธิลาพักผ่อนประจำปี 10 วันต่อปี แต่ไม่ได้ใช้สิทธิ และผู้จัดการไม่
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 189/2529นาย นาค รัตนโชติโจทก์ธนาคาร เพื่อการเกษตรและสหกรณ์การเกษตรจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 45, 46โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของธนาคารเพื่อการเกษตรและสหกรณ์การเกษตรจำเลยตามข้อบังคับของธนาคารฯจำเลยฉบับที่4ข้อ15(4)และข้อ18ที่กำหนดว่าพนักงานต้องออกจากงานเมื่อเกษียณอายุคือการที่พนักงานมีอายุครบ60ปีบริบูรณ์นั้นมิใช่เป็นการกำหนดระยะเวลาการจ้างเพราะมิได้กำหนดข้อผูกพันให้จ้างกันจนกว่าพนักงานจะมีอายุครบ60ปีบริบูรณ์แต่เป็นการกำหนดคุณสมบัติพนักงานของจำเลยเป็นการทั่วไปดังนั้นพนักงานผู้มีอายุครบ60ปีบริบูรณ์จึงมิใช่ลูกจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาการจ้างไว้แน่นอนตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงานเมื่อธนาคารฯจำเลยเลิกจ้างโจทก์เพราะโจทก์มีอายุครบ60ปีบริบูรณ์ธนาคารฯจำเลยจึงต้องจ่ายค่าชดเชยให้โจทก์ เงินบำเหน็จที่ธนาคารฯจำเลยจ่ายให้แก่โจทก์เป็นเงินที่มีหลักเกณฑ์และเงื่อนไขในการจ่ายแตกต่างกับค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงานฯจึงถือไม่ได้ว่าเป็นค่าชดเชย ข้อบังคับของธนาคารฯจำเลยฉบับที่17ว่าด้วยการลาและการจ่ายเงินเดือนระหว่างลาข้อ11วรรคแรกกำหนดว่า"ผู้ปฏิบัติงานมีสิทธิลาพักผ่อนประจำปีในปีหนึ่งได้ 10วันโดยไม่ถือเป็นวันลา"และความในวรรคท้ายกำหนดว่า"การลาการอนุญาตให้ลาพักผ่อนประจำปีให้เป็นไปตามที่ผู้จัดการกำหนด"เมื่อข้อเท็จจริงไม่ปรากฏว่าผู้จัดการได้กำหนดวันให้โจทก์หยุดพักผ่อนประจำปีไว้การที่โจทก์มิได้ใช้สิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีจึงหาตัดสิทธิโจทก์ที่จะได้รับค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปีตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงานฯไม่.โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 2490 จำเลยจ้างโจทก์เข้าทำงา