ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3724/2537นางสาว ศรีสมบูรณ์ ยง ยืน นานโจทก์บริษัท ซิก้า ( ประเทศ ไทย ) จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 2 ค่านายหน้าที่จำเลยซึ่งเป็นนายจ้างโจทก์จ่ายให้แก่โจทก์เป็นรายเดือนนั้น แม้ว่าจะเป็นการจูงใจให้ขายสินค้าได้มากขึ้นแต่ขณะเดียวกันก็คือเงินที่จำเลยจ่ายให้เป็นการตอบแทนการทำงานตามผลงานที่โจทก์ทำได้โดยตรงนั่นเอง ส่วนที่จำเลยได้กำหนดหลักเกณฑ์และวิธีการจ่ายอย่างไร รวมทั้งจะมีการเรียกชื่อเป็นอย่างอื่นก็ไม่ใช่ข้อสำคัญ เมื่อวิธีการจ่ายค่านายหน้าอาจปรับได้กับความหมายของคำว่า"ค่าจ้าง"ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ข้อ 2 จึงถือว่าค่านายหน้าเป็นค่าจ้างที่จะต้องนำมารวมกับเงินเดือนครั้งสุดท้ายของโจทก์เพื่อเป็นฐานในการคำนวณค่าชดเชย สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าและค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปีด้วยโจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เข้าทำงาน ครั้งสุดท้ายทำหน้าที่หัวหน้าพนักงานขาย ได้รับเงินเดือน 14,300 บาท ค่าพาหนะเดือนละ7,000 บาท และค่านายหน้าจากการขายร้อยละ 0.6 ของยอดขายสินค้าแต่ละเดือน กำหนดจ่ายเงินเดือนและค่านายหน้าทุกวันที่ 25 ของเดือนก่อนโจทก์ถูกเลิกจ้างในระยะ 6 เดือน โจทก์ได้ค่านายหน้าจากการขายจำนวน 138,709 บาท ต่อมาวันที่ 1 มิถุนายน 2535 จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้า อ้างว่าจะมีการปรับโครงสร้างการบริหารงานใหม่ซึ่งไม่เป็นความจริง โจทก์มีสิทธิได้รับค่าชดเชยเท่ากับค่าจ้าง 6 เดือนสุดท้าย เป็นเงิน 266,709 บาท จำเลยจ่ายให้เพียง 85,800 บาท ยังขาดอีก 180,709 บาท ขอให้บังคับจำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า 77,000 บาท ค่านายหน้าจากการขายจำนวน 52,676 บาท และดอกเบี้ยตามกฎหมายนั