ผู้ประกอบอุตสาหกรรมยาสูบที่ไม่ต้องเสียค่าธรรมเนียมตามกฎกระทรวงการคลัง ยังต้องได้รับอนุญาตจากอธิบดีหรือไม่ และการจำหน่ายยาสูบที่มิได้ปิดแสตมป์
การรับอนุญาตกับค่าธรรมเนียมใบอนุญาตในเรื่องยาสูบเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน เมื่อข้อเท็จจริงเข้าในกรณีไม่ต้องเสียค่าธรรมเนียมใบอนุญาตก็ไม่ต้องขอรับอนุญาต
พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ให้ยกฟ้องโจทก์
จำเลยประกอบอุตสาหกรรมยาสูบโดยไม่ได้รับอนุญาตและมียาสูบที่มิได้ปิดแสตมป์ไว้จำหน่าย แต่ศาลล่างฟังว่าการประกอบอุตสาหกรรมมิใช่เพื่อการค้า และไม่ปรากฏว่ามีบุหรี่เกิน 200 มวนต่อวัน หรือมีคนงานเกิน 1 คน หรือน้ำหนักบุหรี่เกิน 2 กิโลกรัม จึงไม่เข้าข่ายต้องขออนุญาต และฟังไม่ได้ว่าจำเลยมียาสูบที่มิได้ปิดแสตมป์
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 32/2483พนักงานอัยยการโจทก์นางย้อย สมนกาญจน์ล. พ.ร.บ.ยาสูบ พ.ศ.2481 ม. 15 16 26 กฎกระทรวงการคลัง ออกตามความในพระราชบัญญัติยาสูบ พ.ศ.2481 (ฉบับที่ 2) เมื่อชะนิดอุตสาหกรรมบุหรี่ไม่ต้องเสียค่าธรรมเนียมตามกฎกระทรวงการคลังแล้ว ผู้ประกอบอุตสาหกรรมยาสูบนั้นก็ไม่จำต้องได้รับอนุญาตจากอธิบดีโจทก์ฟ้องว่า จำเลยประกิบการอุตสาหกรรมยาสูบไม่รับอนุญาตจากอธิบดีและมียาสูบอันมิได้ปิดแสตมป์ยาสูปไว้จำหน่าย เจ้าพนักงานจับจำเลยได้พร้อมด้วยยาสูบหนัก ๑๗๘๓ กรัม ขอให้ลงโทษตาม พรบ ยาสูบ ๒๔๘๑ ม. ๒๘ ๒๖ ๒๘ ๒๙ และ กฎหมายอาญา ม. ๓๘ ๒๘ ศาลชั้นต้นเห็นว่า การประกอบอุตสาหกรรมยาสูบของจำเลยนั้น มิใช่เพื่อการค้า และฟังไม่ได้ว่าจำเลยได้จำหน่ายบุหรี่ที่ไม่มีแสตมป์ปิด จึงพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ข้อเท็จจริงฟังไม่ได้ว่าจำเลยทำขึ้นหรือมีบุหรี่อยุ่ในร้านจำเลยในวันหนึ่ง ๆ เกินกว่า ๒๐๐ มวนหรือจำเลยมีคนงานเกินกว่า ๑ คน น้ำหนักบุหรี่รายนี้ไม่ปรากฏว่าเกินกว่า ๒ กิโลกรัมฉะนั้นฟังไม่ได้ตามกฎกระทรวงการคลังออกตามความใน พรบ ยาสูบ ๒๔๘๑ (ฉะบับที่ ๒) ว่าจำเลยประกอบอุตสาหกรรมอันจะต้องขออนุญาตอธิบดี และข้อเท็จจริงฟังไม่ได้ด้วยว่าจำเลยมียาสุบอันมิได้ปิดแสตมป์ไว้เพื่อจำหน่ายจึงพิพากษายื่นตามศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกา ว่ากฎหมายมิได้บัญญัติว่าถ้าเป็นประเภทมิต้องเสียค่าธรรมเนียม ไม่ต้องมี อนุญาต ฉะนั้นผู้ประกอบอุตสาหกรรมทุกคนจำต้องรับอนุญาตจากอธิบดี ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่ออ่าน ม. ๑๕ ๑๖ แห่ง พรบ ยาสูบนั้นด้วยกันแล้วจะเห็นได้ว่าการรับอนุญาต กับค่าธรรมเนียมใบอนุญาตในเรื่องยาสูบนั้นเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน กล่าวคือรับอนุญาตก้ต้องเสียค่าธรรมเนียมใบอนุญาต เมื่อข้อเท็จจริงเข้