ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 498/2483อัยยการนครสวรรค์โจทก์นายโพ ทองแฉล้มล. พ.ร.บ.รักษาป่าไม้ พ.ศ.2456 ม. 5, กฎข้อบังคับวางระเบียบวิธีจัดการรักษาป่า ม. 2, ม. 17 ป.วิ.อ. ม. 158, ม. 163, ม. 164, ม. 15 ป.วิ.พ. ม. 240โจทก์ อุทธรณ์ในเรื่องเพิ่มเติมฟ้องศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าฟ้องเดิมสมบูรณ์แล้ว จึงไม่วินิจฉัยถึงเรื่องเพิ่มเติมฟ้อง จำเลยฝ่ายเดี่ยวฎีกาศาลฎีกาถือว่า ไม่มีประเด็นเรื่องเพิ่มเติมฟ้องที่จะต้องวินิจฉัยถึง ประกาศสมหเทศาภิบาลว่าป่าที่ได้เป็นเขตต์หวงห้ามตัดไม้เป็นข้อเท็จจริงที่โจทก์จะต้องกล่าวในฟ้องเมื่อโจทก์ไม่ได้กล่าวในฟ้อง ก็ไม่มีประเด็นที่โจทก์จะนำสืบในข้อนี้ คดีเช่นนี้ศาลต้องยกฟ้องโจทก์ฟ้องว่า จำเลยตัดฟันไม้ยางซึ่งเป็นไม้ประเภทหวงห้ามในป่าตำบลบางประมุง โดยไม่ได้รับ อนุญาตและเสียค่าภาคหลวง ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติรักษาป่า พ.ศ. ๒๔๕๖ กฎข้อบังคับวางระเบียบจัดการรักษาป่า พ.ศ. ๒๔๕๖ ข้อ ๑๖ ประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ ๑๐ มีนาคม พ.ศ. ๒๔๕๘ ประกาศสมุหเทศาภิบาลมณฑลนครสวรรค์ลงวันที่ ๑ มกราคม พ.ศ. ๒๔๕๙ จำเลยให้การว่าตัดไม้ในไร่ของจำเลย ภายหลังที่จำเลยให้การแล้วโจทก์ยื่นคำร้องเพิ่มเติมฟ้องว่าจำเลยตัดไม้ในป่าบางละมุงอันเป็น ป่าหวงห้ามตามประกาศสมุหเทศาภิบาลและกฎกระทรวงมหาดไทยจำเลยคัดค้านว่าศาลไม่ควร อนุญาต ศาลชั้นต้นไม่อนุญาตให้เพิ่มเติมฟ้องแล้ววินิจฉัยโจทก์หาได้กล่าวว่า จำเลยตัดฟันไม้หวงห้ามในป่าซึ่งทางราชการได้กำหนดเขตต์หวงห้าม ไว้ด้วยไม่จำเลยจึงยังไม่มีความผิด พิพากษายกฟ้องโจทก์ปล่อยจำเลย โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าฟ้องโจทก์ได้บรรยายข้อเท็จจริงไว้เพียงพอที่จะให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดีแล้วพิพากษาให้ ศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริง ต่อไปแล้วพิพากษาเสียใหม่ จำเลยฎ