ฎีกาที่ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1145/2468
ประเด็นกฎหมาย
การใช้ดุลพินิจของศาลในการรอการลงอาญาตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 41
หลักกฎหมาย
มาตรา 41 ให้อำนาจศาลใช้ดุลพินิจเป็นเรื่องๆ การรอการลงอาญาโดยอ้างว่าความผิดเป็นส่วนตัวและเป็นครั้งแรกนั้นไม่ถูกต้อง เพราะจะทำให้กฎหมายยอมให้ทุกคนกระทำผิดอาญาส่วนตัวได้คนละครั้ง ซึ่งไม่ใช่เจตนารมณ์ของกฎหมาย
คำวินิจฉัย
ศาลฎีกายืนตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ที่ให้จำคุกจำเลยคนละ 1 ปี ตามมาตรา 308 แต่ไม่รอการลงอาญาให้แก่จำเลย
ข้อเท็จจริงสำคัญ
จำเลยกระทำความผิดด้วยอุบายซับซ้อน แสดงความคิดความหมายอย่างลึกซึ้ง และเป็นความผิดส่วนตัวครั้งแรก
กฎหมายที่เกี่ยวข้อง
เนื้อหาคำพิพากษา (บางส่วน)
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1145/2468พระยารามบัณฑิตย์สิทธิเครณีเจ้าพนักงานรักษาทรัพย์ของโง๊วเต็กเม้งผู้ล้มละลายโจทก์หลวงจิตร์จำนงค์วานิช ที่ 1 นายหลีเม้งที่ 2ล.. ป.อ. ม. 41 ป.วิ.อ. ดุลพินิจของศาลศาลเห็นแลศาลอุทธรณ์ตัดสินจำคุกจำเลยคนละ ๑ ปีตามกฎหมายอาญา ม.๓๐๘ แต่ศาลอุทธรณ์เห็นต่อไปว่า จำเลยกระทำความผิดเปนส่วนตัวแลเปนความผิดครั้งแรก จึงให้รอการลงอาญาแก่จำเลยตาม ม.๔๑-๔๒ โจทย์จำเลยฎีกา ฏีกาตัดสินยืนในข้อที่ให้จำคุกจำเลยคนละ ๑ ปีตาม ม.๓๐๘ แต่ข้อรอการลงอาญานั้น เห็นว่า ม.๔๑ ให้อำนาจแก่ศาลที่จะใช้ดุลพินิจเปนเรื่องๆ ถ้าจะวินิจฉัยอย่างศาลอุทธรณ์ จะกลายเปนว่ากฎหมายยอมให้ทุกคนกระทำผิดอาญาส่วนตัวได้คนละครั้ง ซึ่งเข้าใจว่าไม่ใช่ความประสงค์ของกฎหมาย เรื่องนี้ความผิดที่จำเลยกระทำเกิดด้วยอุบายซับซ้อนแสดงความคิดความหมายอย่างลึกซึ้ง จึงไม่มีเหตุอันใดที่ควรจะรอการลงอาญาจำเลย(นร เนติ-พิชัยญาติ-มโน)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุรายการที่ 1/ ของหน้าที่ 1 พิมพ์คำพิพากษาปิดฉบับย่อ