ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 753/2473กรมอัยยการโจทก์นายแป๊ะ นายสว่าง นายบุญช่วยจำเลย พ.ร.บ.ลักษณฎีกาอุทธรณ์ พ.ศ.2461 ม. 3 ป.วิ.อ. กฎหมายลักษณะอาญา ม. 117การรับสารภาพอย่างไรเรียกว่าจำนนต่อพะยานนั้น เปนข้อเท็จจริง ลักษณพะยาน การรับสารภาพจำนนต่อพะยานหรือไม่ ๆ มีกฎหมายบัญญัติ ต้องอาศัยข้อเท็จจริงและเหตุผลในสำนวนเปนประมาณโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลย ม.๑๗๗ ฐานสมคบกันตั้งสมาคมอั้งยี่ ชั้นแรกจำเลยให้การปฏิเสธ ครั้นสืบพะยานโจทก์หมดแล้ว จำเลยขอให้การใหม่รับสารภาพ ศาลล่างทั้ง ๒ ตัดสินว่า จำเลยมีผิดตาม ม.๑๗๗ ให้จำคุก ป.๓ ปี จำเลยอื่นคนละ ๒ ปี แต่จำเลยรับสารภาพลดโทษให้ตาม ม.๕๙ เสีย ๑ ใน ๓ คงจำคุก ป. ๒ ปี จำเลยอื่นคนละ ๑ ปี ๔ เดือน โจทก์ฎีกาว่า จำเลยไม่ควรได้รับความปราณีลดโทษ เพราะรับสารภาพโดยจำนนแก่พะยาน ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การรับสารภาพอย่างไรเปนจำนนและไม่จำนน ไม่มีกฎหมายบัญญัติ ต้องอาศัยข้อเท็จจริง และเหตุผลในสำนวนเปนประมาณ เรื่องเช่นนี้อยู่ในดุลยพินิจของ และเปนข้อเท็จจริง ฉะนั้นคดีนี้โจทก์ฎีกาไม่ได้ ต้องห้ามตาม ม.๓ แห่ง พรบ ฎีกาอุทธรณ์(นล-ศรี-วิกรม)ศาลชั้นต้น - พระดุลยกรมศาลอุทธรณ์ - พระยาชัยธรรมแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุรายการที่ 1/ ของหน้าที่ 1 พิมพ์คำพิพากษาปิดฉบับย่อ