ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำวินิจฉัยที่ 39/2569ศาลจังหวัดภูเก็ตศาลผู้ส่งความเห็นศาลมณฑลทหารบกที่ 41ศาลผู้รับความเห็นพนักงานอัยการจังหวัดภูเก็ตโจทก์สิบเอก ว.จำเลย พ.ร.บ.ว่าด้วยการวินิจฉัยชี้ขาดอำนาจหน้าที่ระหว่างศาล พ.ศ.2542 รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ร.บ.ธรรมนูญศาลทหาร พ.ศ.2498 ป.วิ.อ. ป.อ. คดีที่พนักงานอัยการเป็นโจทก์ ยื่นฟ้องสิบเอก ว. จำเลย ความว่า จำเลยรับราชการทหาร กระทำความผิดอาญาฐานพยายามฆ่าผู้อื่น กล่าวคือ จำเลยโดยมีเจตนาฆ่าได้ใช้อาวุธปืนพกออโตเมติกยิงผู้เสียหายมีบาดแผลกระสุนปืนทางเข้าบริเวณกลางหลังและบาดแผลกระสุนปืนทางออกบริเวณใต้รักแร้ซ้าย ซึ่งจำเลยลงมือกระทำความผิดไปตลอดแล้ว แต่การกระทำนั้นไม่บรรลุผลเนื่องจากแพทย์รักษาผู้เสียหายได้ทันท่วงที จึงไม่ถึงแก่ความตาย เป็นเหตุให้ผู้เสียหายเป็นอันตรายสาหัส ต้องทุพพลภาพและป่วยเจ็บด้วยอาการทุกขเวทนาเกินกว่ายี่สิบวันและจนประกอบกรณียกิจตามปกติไม่ได้เกินกว่ายี่สิบวัน ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญาและริบของกลาง จำเลยให้การปฏิเสธและยื่นคำร้องโต้แย้งเขตอำนาจศาลว่า ขณะเกิดเหตุจำเลยเป็นนายทหารชั้นประทวนประจำการซึ่งเป็นบุคคลที่อยู่ในอำนาจศาลทหาร คดีจึงอยู่ในอำนาจพิจารณาพิพากษาของศาลทหาร ศาลจังหวัดภูเก็ตเห็นว่า เมื่อโจทก์ฟ้องจำเลยว่ากระทำความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา โดยมิได้บรรยายฟ้องว่าจำเลยกระทำความผิดด้วยกันกับพลเรือน คดีจึงอยู่ในอำนาจพิจารณาพิพากษาของศาลทหาร ศาลมณฑลทหารบกที่ 41 เห็นว่า เมื่ออัยการทหารเห็นว่าเป็นคดีที่ไม่อยู่ในอำนาจศาลทหารและส่งสำนวนการสอบสวนให้พนักงานอัยการพิจารณาดำเนินคดี กรณีจึงตกอยู่ในบังคับของมาตรา 50 แห่งพระราชบัญญัติธรรมนูญศาลทหาร พ.ศ. 2498 ความเห็นของอัยการทหารเป็นที่สุด ไม่อาจนำพระราชบัญญัติว่าด