ปัญหาว่าศาลจะลงโทษจำเลยในความผิดฐานฉ้อโกงตามที่ปรากฏในทางพิจารณาได้หรือไม่ เมื่อโจทก์ฟ้องว่าจำเลยลักทรัพย์
การลงโทษจำเลยฐานฉ้อโกงต้องปรากฏในฟ้องว่าจำเลยได้หลอกลวง หากฟ้องกล่าวถึงการกระทำอื่น จะลงโทษในความผิดที่แตกต่างจากข้อหาในฟ้องไม่ได้
ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์ ให้ยกฟ้อง เนื่องจากฟ้องโจทก์กล่าวหาว่าจำเลยลักโค แต่ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยรับเงินค่าไถ่โดยหลอกลวง ซึ่งเป็นคนละเรื่องกับข้อหาในฟ้อง จึงลงโทษจำเลยไม่ได้
โคของ ล. หายไป ล. วานจำเลยติดตาม จำเลยพบและจับโคได้ แต่ไม่ส่งคืน กลับบอกว่า พ. ลักโคไปและต้องเสียค่าไถ่ 15 บาท ล. จึงให้เงินจำเลยไป จำเลยจึงนำโคมาคืน โจทก์ฟ้องว่าจำเลยลักโค แต่ทางพิจารณาปรากฏว่าจำเลยรับเงินค่าไถ่จาก ล. โดยหลอกลวง
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1129/2473อัยยการสงขลาโจทก์นายไข่แดงจำเลย วิธีพิจารณาอาชญา อาชญา ม. 294, ม. 321, ม. 304ฟ้องตัดสินคดี ที่จะลงโทษจำเลยฐานฉ้อได้ต่อเมื่อปรากฏในฟ้องว่าจำเลยได้หลอกลวงทางพิจารณาได้ความว่าโคของ ล.หายไป ล.วานจำเลยติดตาม จำเลยตามไปพบและจับโคนั้นมา แต่ไม่ส่งแก่ ล. กลับอุบายบอกว่า พ.ลักโคนั้นต่อไปอีก ต้องเสียค่าไถ่ ๑๕ บาทจึงจะได้คืน ล.ให้เงินจำเลยไปจำเลยจึงนำโคมาคืนให้ดังนี้ แต่โจทก์ฟ้องว่าจำเลยลักโคนี้ไปและต้องเสียค่าไถ่จึงได้คืนมา ขอให้ลงโทษตาม ม.๒๙๔ ศาลเดิมฟังว่าจำเลยเปนผู้ร้ายลักโคมีผิดตาม ม.๒๙๔ ให้จำคุก ๑ ปี ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยไม่ได้เปนผู้ร้ายลักโคหรือมีผิดฐานรับของโจร จะมีผิดฐานอื่นก็ไม่ตรงกับฟ้อง จึงตัดสินกลับให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกาว่าจำเลยควรมีผิดฐานลักทรัพย์ ถ้าเปนความผิดฐานฉ้อโกงศาลก็ลงโทษได้ ศาลฎีกาเห็นว่า ถ้าพิจารณาปรากฏว่าความผิดตามข้อหาโจทก์เปนฉ้อโกง ก็ลงโทษจำเลยได้ตามฎีกาที่ ๕๘๒/๑๓๑ คดีนี้ตามฟ้องโจทก์ว่าจำเลยลักโคแต่ไม่ปรากฏว่าจำเลยลักโคหรือฉ้อโกงโคของ ล.ไปเปนแต่ปรากฏว่าจำเลยมารับเอาเงินค่าไถ่ไปจาก ล. ๑๕ บาท แต่ตามฟ้องโจทก์ก็หาได้กล่าวว่าจำเลยหลอกลวงเอาเงินของ ล.ไปไม่ ซึ่งเปนคนละเรื่องกับข้อหาโจทก์ จะลงโทษจำเลยไม่ได้ จึงตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์(วิชัย-พิพาก-พรหม)ศาลชั้นต้น - พระยาพิจารณาศาลอุทธรณ์ - พระยาดุลยธรรมแหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุรายการที่ 1/ ของหน้าที่ 1 พิมพ์คำพิพากษาปิดฉบับย่อ