ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 140/2494อัยยการศาลทหารกรุงเทพฯโจทก์พลทหารอรุณ พงษ์มิตรจำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ม. 49, ม. 252 พ.ร.บ.จราจรทางบก พ.ศ.2477 ขับรถยนต์รับคนโดยสารมาตามถนน เผอิญเกิดยิงกันเกี่ยวกับการจราจลจึงขับรถหนี แม้จะเร็วจนถึงขนาดผิดกฎจราจร ก็ได้รับยกเว้นโทษตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา 49 เพราะถือได้ว่าเป็นการกระทำเพื่อหลบหนีภยันตรายอันร้ายแรง เมื่อเอาผิดในตอนนี้ไม่ได้ การวิ่งตัดหน้ารถยนต์ภายในระยะ 1 วา คนขับห้ามล้อรถหยุดไม่ทัน ทั้ง ๆ ที่ห้ามล้อดี วินิจฉัยว่าวิ่งตัดหน้ารถยนต์ในระยะกระชั้นชิด ใช่วิสัยที่จะป้องกันมิให้รถยนต์ทับได้ การที่รถยนต์ทับคนที่วิ่งตัดหน้ารถนั้นจึงเป็นเหตุสุดวิสัย ไม่ใช่เรื่องผู้ขับรถประมาทโจทก์ฟ้องว่า จำเลยเป็นทหารกองประจำการ ได้บังอาจหลบหนีราชการไปจากต้นสังกัด และได้ขับรถยนต์ชนนายชุบ สาคลานนนท์ตายโดยประมาท ขอให้ลงโทษ จำเลยรับสาารภาพฐานหนีราชการทหาร แต่ปฏิเสธในฐานทำให้คนตายโดยประมาทว่า ผู้ตายวิ่งหนีกระสุนปืนที่ยิงกันในพระบรมมหาราชวังมาปะทะกับล้อรถเอง ศาลทหารกรุงเทพฯ พิพากษาว่า จำเลยผิดฐานหนีราชการทหารตามประมวลกฎหมายอาญาทหารมาตรา ๔๖ ข้อ ๔ ให้ จำคุก ๗ เดือน ลดโทษตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๕๙ คงให้จำคุก ๖ เดือน ความผิดฐานอื่นยกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลทหารกลางพิพากษายืน โจทก์ฎีกาในปัญหาข้อกฎหมาย ศาลฎีกาเห็นว่าข้อเท็จจริงฟังได้ว่า วันโจทก์หาจำเลยขับรถยนต์รับผู้โดยสารแล่นมาตามถนน เผอิญเกิดยิงกันเกี่ยวกับการจราจล จำเลยก็ขับรถหนี ประจวบกับนายชุบวิ่งหนีกระสุนปืนผ่านหน้ารถยนต์คันที่จำเลยขับมาภายในระยะ ๑ วา จำเลยห้ามล้อหยุดไม่ทัน ทั้งๆที่ห้ามล้อดี รถยนต์จึงทับนายชุบถึงแก่ความตาย ศาลนี้เห็นว่าการที่จำเลยขับรถยนต์เพื่อหลบหนีภยันตตรายอันร้ายแรงนั