เบี้ยเลี้ยงและค่ารับรองที่จ่ายระหว่างปฏิบัติงานต่างจังหวัดเป็นค่าจ้างหรือไม่
เบี้ยเลี้ยงที่จ่ายเป็นจำนวนแน่นอนและเหมาจ่ายเพื่อตอบแทนการทำงานในเวลาทำงานปกติ ถือเป็นค่าจ้าง ส่วนค่ารับรองที่จ่ายเพื่อช่วยค่าใช้จ่ายในการทำงาน มิใช่ตอบแทนการทำงาน ไม่ถือเป็นค่าจ้าง
เบี้ยเลี้ยงวันละ 230 บาท เป็นค่าจ้าง ต้องนำมารวมคำนวณค่าชดเชย ส่วนค่ารับรองวันละ 15 บาท ไม่เป็นค่าจ้าง ไม่ต้องนำมารวมคำนวณค่าชดเชย พิพากษาแก้ให้จำเลยจ่ายค่าชดเชย 41,400 บาท
โจทก์เป็นพนักงานขายและเก็บเงิน ต้องออกไปปฏิบัติงานต่างจังหวัดทุกเดือนเดือนละประมาณ 25 วัน ระหว่างนั้นจำเลยจ่ายเบี้ยเลี้ยงวันละ 230 บาท (ค่าที่พัก 130 บาท ค่าอาหาร 100 บาท) และค่ารับรองวันละ 15 บาท โดยเป็นการเหมาจ่ายไม่ต้องแสดงใบเสร็จ
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2526/2529นาย สุวิทย์ รุ่งเรืองศิริวงศ์โจทก์บริษัท หลุยส์ ตี. เลียวโนเวนส์ จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 2ตามลักษณะงานของลูกจ้างลูกจ้างต้องออกไปปฏิบัติงานที่ต่างจังหวัดทุกเดือนเดือนละประมาณ25วันระหว่างออกไปปฏิบัติงานนั้นนายจ้างจะจ่ายเบี้ยเลี้ยงอันได้แก่ค่าที่พักและค่าอาหารแก่โจทก์วันละ230บาทและมีลักษณะเป็นการเหมาจ่ายเพราะโจทก์ไม่ต้องแสดงใบเสร็จรับเงินเบี้ยเลี้ยงดังกล่าวจึงเป็นการจ่ายเพื่อตอบแทนการทำงานในเวลาทำงานปกติของวันทำงานของลูกจ้างถือได้ว่าเป็นค่าจ้างตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงานส่วนเงินค่ารับรองวันละ15บาทที่นายจ้างจ่ายให้แก่ลูกจ้างในระหว่างที่ออกไปปฏิบัติงานในต่างจังหวัดนั้นแม้จะมีจำนวนแน่นอนและเป็นการเหมาจ่ายแต่โดยลักษณะของเงินดังกล่าวเป็นการจ่ายให้แก่ลูกจ้างเพื่อเป็นค่ารับรองลูกค้าของนายจ้างที่ลูกจ้างไปติดต่อด้วยจึงเป็นเงินที่นายจ้างจ่ายเพื่อช่วยค่าใช้จ่ายในการทำงานของลูกจ้างมิใช่จ่ายเพื่อตอบแทนการทำงานของลูกจ้างถือไม่ได้ว่าเป็นค่าจ้างตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงาน.โจทก์ ฟ้อง ว่า โจทก์ เป็น ลูกจ้าง ประจำ ของ จำเลย ทำ หน้าที่ เป็นพนักงานขาย และ เก็บ เงิน ได้ ค่าจ้าง คือ เงินเดือน ค่าครองชีพค่านายหน้า จาก การ ขาย เบี้ยเลี้ยง และ ค่ารับรอง ต่อมา จำเลย เลิกจ้างโจทก์ โดย โจทก์ ไม่ มี ความผิด จำเลย จ่าย ค่าชดเชย ให้ โจทก์ จำนวนหนึ่ง ยัง ขาดอยู่ อีก 44,100 บาท ขอให้ บังคับ จำเลย จ่ายเงิน ค่าชดเชยที่ ขาด อยู่ ดังกล่าว พร้อมด้วย ดอกเบี้ย จำเลย ให้การ ว่า จำเลย จ่าย ค่าชดเชย แก่ โจทก์ ครบถ้วน แล้ว สำหรับเบี้ยเลี้ยง และ ค่ารับรอง มิใช่ ค่าจ้าง เพราะ มิใช่ เงิน