ศาลสามารถลงโทษจำเลยในความผิดฐานลักทรัพย์ตามที่พิจารณาได้ความ แม้โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษฐานวิ่งราวทรัพย์ได้หรือไม่
ศาลสามารถลงโทษจำเลยตามบทกฎหมายที่มีโทษเบากว่าที่โจทก์ขอได้ แม้ทางพิจารณาจะได้ความว่าจำเลยกระทำความผิดตามบทที่มีโทษหนักกว่า
ศาลฎีกาพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ว่า จำเลยมีความผิดตามมาตรา 295 (ลักทรัพย์) แต่โจทก์ขอให้ลงโทษตามมาตรา 297 (วิ่งราวทรัพย์) ซึ่งเป็นบทที่มีโทษเบากว่า จึงลงโทษจำคุกจำเลย 2 ปี ตามที่โจทก์ขอ
จำเลยแหกพื้นฟากล้วงมือเข้ามาหยิบถุงย่ามใส่ทรัพย์ของเจ้าทรัพย์ เจ้าทรัพย์ดึงถุงย่ามไว้ ต่างยื้อแย่งกันจนถุงย่ามขาด จำเลยเอาทรัพย์ไปได้บ้าง
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 267/2470อัยการอุตรดิษฐ์โจทก์นายจันล. ป.อ. ม. 297-295 ป.วิ.อ. ลงโทษไม่เกินคำขอฟ้องว่าวิ่งราวทรัพย์พิจารณาได้ได้ความว่าลักลงโทษได้เพียงโจทย์ฟ้องโจทย์ฟ้องว่าจำเลยวิ่งราวทรัพย์ ขอให้ลงโทษตามมาตรา ๒๙๗ ทางพิจารณาได้ความว่า จำเลยได้แหกพื้นฟากล้วงมือเข้ามาหยิบถุงย่ามใส่ทรัพย์ของเจ้าทรัพย์ ๆ ดึงถุงย่ามไว้ ต่างยื้อแย่งกันอยู่จนถุงย่ามขาดจำเลยเอาทรัพย์ไปได้บ้าง ได้ความดังนี้ ฎีกาตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์ว่า จำเลยมีผิดตามมาตรา ๒๙๕ แต่โจทย์ขอให้ลงโทษตามมาตรา ๒๙๗ ซึ่งเปนบทที่มีโทษเบากว่า จึงให้จำคุกจำเลย ๒ ปี ตามโจทย์ขอ(พิพาก-ศรี-พรหม)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุรายการที่ 1/ ของหน้าที่ 1 พิมพ์คำพิพากษาปิดฉบับย่อ