ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2557/2529นาง นพ พรมมีศรี กับพวกโจทก์บริษัท สุรามหาราษฎร จำกัด (มหาชนจำเลย ป.พ.พ. ม. 407 พ.ร.บ.แรงงานสัมพันธ์ พ.ศ.2518 ม. 11, หลังจากพระราชบัญญัติระงับการนับเวลาราชการทวีคูณในระหว่างเวลาประกาศใช้กฎอัยการศึกตามคำสั่งของคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดินฉบับที่1ลงวันที่6ตุลาคมพ.ศ.2519พ.ศ.2519ออกใช้บังคับแล้วจำเลยก็ยังยึดมั่นในความเห็นของตนตลอดมาว่าจำเลยไม่มีหน้าที่ต้องจ่ายเงินบำเหน็จโดยคำนวณเวลาทำงานทวีคูณให้แก่พนักงานและคนงานของจำเลยทั้งยังได้โต้แย้งตลอดมาดังนั้นการที่จำเลยเห็นว่าหากจำเลยไม่ยอมปฏิบัติตามคำชี้ขาดของคณะกรรมการวินิจฉัยข้อพิพาทที่สั่งให้จำเลยจ่ายเงินบำเหน็จโดยคำนวณเวลาทำงานทวีคูณให้แก่พนักงานและคนงานแล้วก็อาจเป็นสาเหตุให้กระทรวงอุตสาหกรรมเลิกสัญญาเช่าโรงงานสุราบางยี่ขันกับจำเลยทำให้จำเลยต้องเสียหายเป็นเงินจำนวนมากนั้นจึงเป็นเรื่องที่จำเลยคาดคิดเอาเองเป็นส่วนตัวและไม่แน่นอนเมื่อจำเลยได้จ่ายเงินบำเหน็จโดยรวมเวลาทำงานทวีคูณให้แก่โจทก์ไปแล้วกรณีเป็นเรื่องที่จำเลยกระทำการชำระหนี้ตามอำเภอใจโดยรู้อยู่ว่าตนไม่มีความผูกพันที่จะต้องชำระตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา407จำเลยจึงไม่มีสิทธิเรียกเงินบำเหน็จคืนจากโจทก์ได้.โจทก์ ฟ้อง ว่า โจทก์ ทั้ง หนึ่งร้อย เก้าสิบหก เป็น ลูกจ้าง ประจำของ จำเลย และ เป็น สมาชิก ของ สหภาพแรงงาน โรงงาน สุรา บางยี่ขัน เมื่อ พ.ศ. 2424 จำเลย กับ สหภาพแรงงานฯ ได้ ทำ บันทึก ข้อความ ตกลงเกี่ยวกับ สหภาพ การจ้าง ไว้ ต่อ กัน ว่า การ จ่าย เงิน บำเหน็จ ตัดตอนเป็น รายปี จำเลย จะ จ่าย ให้ ใน แต่ ละ ปี เท่ากับ เงินเดือน สุดท้ายใน ปี นั้น ใน ปี ใด ทาง ราชการ ประกาศ กฎอัยการศึก ลูกจ้าง มี สิทธิได้ รับ เงินบำเหน็จ เท่าก