บาดแผลหนังขาดถือเป็นบาดเจ็บตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 300 ตอน 1 หรือไม่
ลักษณะบาดแผลของ ห. เข้าเกณฑ์ประทุษร้ายต่อร่างกายถึงบาดเจ็บ
ศาลฎีกาตัดสินแก้ศาลอุทธรณ์ให้ลงโทษจำเลยตามศาลเดิม คือ จำคุก 5 ปี ตามมาตรา 300 ตอน 1
จำเลยยังไม่ได้เข้ารับราชการทหาร จำเลยได้แบ่งสร้อยคอทองคำราคา 67 บาทของ ห. ไป และพยายามแย่งตุ้มหูแต่ไม่ได้ เป็นเหตุให้ ห. มีบาดเจ็บที่หลังหู ปรากฏตามรายงานบันทึกบาดแผลว่าหนังขาด
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 333/2472อัยยการเพ็ชร์บุรีโจทก์พลทหารอู๋จำเลย ป.อ. ม. 300 ตอน 1 ป.วิ.อ. บาดแผลหนังขาดเรียกว่าถึงบาดเจ็บ เทียบฎีกาที่ 467/2468 , 712/2469 ปัญหากฎหมายได้ความว่าเมื่อจำเลยยังไม่ได้เข้ารับราชการทหาร จำเลยได้แบ่งสร้อยคอทองคำราคา ๖๗ บาทของ ห.ไป แลพยายามแย่งตุ้มหูแต่ไม่ได้ เปนเหตุให้ ห.มีบาดเจ็บที่หลังหูปรากฎตามรายงานบันทึกบาดแผลว่าหนังขาดดังนี้ ศาลเดิมตัดสินว่า จำเลยมีผิดตาม ม.๓๐๐ ตอน ๑ ให้จำคุก ๕ ปี ศาลอุทธรณ์ตัดสินว่า บาดแผลของ ห.ไม่เรียกว่าถึงบาดเจ็บ จึงให้ลงโทษจำเลยตาม ม.๒๙๘ จำคุก ๒ ปี โจทก์ฎีกาเปนปัญหาข้อกฎหมายว่า ควรลงโทษจำเลยตามศาลเดิม ศาลฎีกาเห็นว่า ลักษณะบาดแผลของ ห.เข้าเกณฑ์ประทุษร้ายต่อร่างกายถึงบาดเจ็บ จึงตัดสินแก้ศาลอุทธรณ์ให้ลงโทษจำเลยตามศาลเดิม(มนู-เทพ-พรหม)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุรายการที่ 1/ ของหน้าที่ 1 พิมพ์คำพิพากษาปิดฉบับย่อ