ปัญหาว่าจำเลยมีความผิดฐานมีเนื้อกระบือชำแหละไว้เพื่อขายโดยไม่มีใบอนุญาตตาม พ.ร.บ.อากรฆ่าสัตว์ พ.ศ.2488 มาตรา 9 หรือไม่ และประกาศของคณะกรรมการส่วนจังหว
คำว่า 'จำหน่าย' ในฟ้องรวมถึง 'ขาย' ดังนั้นการบรรยายฟ้องว่ามีไว้เพื่อจำหน่ายสามารถลงโทษฐานมีไว้เพื่อขายได้ และประกาศที่ออกโดยอาศัยอำนาจตามกฎหมายแต่มีวัตถุประสงค์นอกเหนือจากที่กฎหมายกำหนด ไม่มีผลบังคับ
พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ว่าจำเลยทำผิดฐานมีเนื้อกระบือชำแหละไว้เพื่อขายโดยไม่มีใบอนุญาตตาม พ.ร.บ.อากรฆ่าสัตว์ พ.ศ.2488 มาตรา 9 กระทงเดียว ให้ปรับ 100 บาท รับสารภาพลดกึ่งหนึ่งคงปรับ 50 บาท ให้จำเลยจ่ายสินบนนำจับแก่เจ้าพนักงานผู้จับร้อยละ 20 ของค่าปรับ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยมีเนื้อกระบือชำแหละไว้เพื่อจำหน่ายโดยไม่มีใบอนุญาต และฝ่าฝืนประกาศห้ามนำเนื้อกระบือชำแหละเข้าเขตเทศบาล จำเลยรับสารภาพ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าประกาศดังกล่าวออกโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อสวัสดิภาพและสงวนพันธุ์ มิใช่ป้องกันการค้ากำไรเกินควร จึงไม่มีผลบังคับ
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 716/2499พนักงานอัยการ กรมอัยการโจทก์นายสมาน เพ็ชรวัฒนาจำเลย พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร พ.ศ.2490 พ.ร.บ.อากรการฆ่าสัตว์ พ.ศ.2488 ม. 9 พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร พ.ศ.2490 ม. 8 (6), ป.วิ.อ. ม. 158 (5), ม. 185, ม. 192ตามพ.ร.บ.อากรฆ่าสัตว์ พ.ศ.2488 บัญญัติไว้ว่า "ห้ามมิให้ผู้ใดมีไว้เพื่อขายซึ่งทรากสัตว์ฯ" แต่โจทก์บรรยายฟ้องว่า "จำเลยมีเนื้อชำแหละไว้เพื่อขายก็ดี แต่คำว่าขายก็รวมอยู่ในคำว่าจำหน่ายด้วย ทั้งฐานความผิดที่โจทก์หาโจทก์ก็ได้ตั้งข้อหาว่าจำเลยทำผิดฐานสมคบกันมีทรากกระบือไว้เพื่อขายโดยไม่มีใบอนุญาตกำกับ คำขอให้ลงโทษก็เป็นเรื่องหาว่ามีไว้เพื่อขายและจำเลยก็รับสารภาพว่าได้ทำผิดตามฟ้องโจทก์ เช่นนี้ถือว่าจำเลยมีเนื้อกระบือชำแหละไว้เพื่อขายลงโทษจำเลยในฐานนี้ได้ ประกาศของคณะกรรมการส่วนจังหวัดป้องกันการค้ากำไรเกินควรจังหวัดพระนคร ฉบับที่ 37 ลงวันที่ 5 ต.ค.96 ซึ่งประกาศห้ามมิให้ผู้ใดนำเนื้อกระบือชำแหละเข้ามาในเขตเทศบาลโดยฝ่าฝืนต่อประกาศฉบับดังกล่าวนั้น ประกาศฉบับนี้ออกโดยอาศัยอำนาจตามความใน พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร ม.8(6),(8) แต่ไม่ปรากฏในว่าคดีนี้ว่าได้มีการห้ามการค้ากำไรเกินควรในเนื้อโคหรือกระบือชำแหละเลย ทั้งข้ออ้างของกรรมการในการออกประกาศก็ว่าเพื่อสวัสดิภาพของประชาชนผู้บริโภคและเพื่อช่วยสงวนพันธ์โคกระบือสำหรับเกษตรกรรมด้วยหาใช่เพื่อป้องกันการค้ากำไรเกินควรไม่ เมื่อเช่นนี้จึงถือว่าประกาศฉบับนี้นอกเหนือวัตถุประสงค์ของ พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร จึงไม่ควรมีผลบังคับดังนัยแห่งคำพิพากษาฎีกาที่ 737/2497.คดีนี้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยกับพวกได้สมคบกันมีเนื้อกระบือชำแหละไว้เพื่อจำหน่ายรวม ๘ ขา ราคา ๑,๙๐๐ บาท โดยไม่มีใบอนุญาตขอ