คำพิพากษาที่ให้รอการลงอาชญาตามมาตรา 41 เป็นคำพิพากษาเด็ดขาด ไม่ใช่คำสั่ง และเมื่อภายหลังปรากฏว่าจำเลยเคยต้องโทษจำคุกมาก่อน จะร้องขอให้ศาลกลับเอาตัวจำเ
การรอการลงอาชญาแก่จำเลยตามมาตรา 41 เป็นการบังคับคดีโดยเด็ดขาด หาใช่เป็นแต่เพียงคำสั่งไม่ และไม่มีกฎหมายบัญญัติให้เพิกถอนการรอการลงอาชญาเมื่อพบว่าจำเลยเคยกระทำผิดมาก่อน
พิพากษายืนตามศาลล่าง
ศาลเดิมพิพากษาให้ลงโทษจำคุกจำเลย 3 เดือน แต่ให้รอการลงอาชญาไว้ตามมาตรา 41-42 ต่อมาโจทก์ยื่นคำร้องว่าจำเลยเคยต้องคำพิพากษาให้จำคุกครั้งหนึ่งแล้ว ขอให้ศาลเพิกถอนคำสั่งให้รอการลงอาชญาและให้ขังจำเลยตามคำพิพากษากับให้เพิ่มโทษ ศาลล่างทั้งสองพิพากษาให้ยกคำร้องโจทก์
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 701/2477อัยยการลพบุรีโจทก์นางผิว พรมเจริญจำเลย อาชญา ม. 41-42 วิธีพิจารณาอาชญา คำสั่ง คำพิพากษาคดีเด็ดขาด แปลกฎหมายคำพิพากษาที่ให้รอการลงอาชญาจำเลยตาม ม.41 เป็นคำพิพากษาเด็ดขาด+ใช่เป็นแต่เพียงคำสั่งไม่ฉะนั้นถ้าภายหลังปรากฎว่าจำเลยเคยต้องโทษจำคุกมาแล้วจะร้องขอให้ศาลกลังเอาตัวจำเลยมาลงอาชญาตามที่รอไว้ไม่ได้คดีนี้ศาลเดิมพิพากษาให้ลงโทษจำคุกจำเลย ๓ เดือน แต่ให้รอการลงอาชญาไว้ตามมาตรา ๔๑-๔๒ ต่อมาโจทก์ยื่นคำร้องว่าจำเลยเคยต้องคำพิพากษาให้จำคุกครั้งหนึ่งแล้ว ขอให้ศาลเพิกถอนคำสั่งให้รอการลงอาชญาเสีย และให้ขังจำเลยตามคำพิพากษา กับให้เพิ่มโทษจำเลยด้วย ศาลล่างทั้ง ๒ พิพากษาให้ยกคำร้องโจทก์ โจทก์ฎีกาว่าการที่ศาลให้รอการลงอาชญาตามมาตรา ๔๑-๔๒ เป็นแต่เพียงคำสั่งไม่ใช่คำพิพากษา ฉะนั้นเมื่อปรากฎว่าจำเลยเคยต้องคำพิพากษาให้ลงอาชญามาแต่ก่อน ศาลย่อมยกคำสั่งที่รอไว้ แลให้ลงโทษกับเพิ่มโทษได้ ศาลฎีกาเห็นว่า จริงอยู่คำในกฎหมายอาชญา ม.๔๑ ตอนท้ายมีว่า จะสั่งแต่ถัดไปมีข้อความต่อไปว่า ในคำพิพากษาให้รอการลงอาชญาไว้ก่อนก็ได้ ดังนี้ต้องเข้าใจว่า การรอการลงอาชญาแก่จำเลยในมาตรานี้เป็นการบังคับคดีโดยเด็ดขาดหาใช่เป็นแต่เพียงคำสั่งไม่ ถ้อยคำเช่นนี้ตามพ.ร.บ.วิธีพิจารณาความมีโทษ ร.ศ.๑๑๕ ที่โจทก์อ้างก็มิใช่เช่นเดียวกัน แลเห็นว่าคดีนี้เป็นเรื่องที่จำเลยได้กระทำความผิดมาก่อนศาลสั่งให้รอการลงอาชญา จะยกมาตรา ๔๒ มาลงโทษจำเลยหาได้ไม่ แลในเรื่องศาลสั่งให้รอการลงอาชญานั้น เห็นว่าไม่มีกฎหมายบัญญัติโดยตรงว่า ถ้าต่อไปเมื่อหน้าปรากฎว่าผู้ที่ศาลรอการลงอาชญาไว้นั้นได้กระทำผิดมาก่อนก็ให้ศาลกลับเอาตัวผู้นั้นมาลงอาชญาแลเพิ่มโทษฐานไม่เข็ดหลาบได้ จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง(กฤต-พรหม-