ปัญหาข้อกฎหมายว่าการวินิจฉัยฟ้องโดยไม่สืบพยานว่ามีมูลหรือไม่เป็นปัญหาข้อกฎหมายที่ฎีกาได้ และการที่จำเลยเข้าใจผิดในสัญญาแล้วฟ้องโจทก์เป็นคนล้มละลายจะมี
การแปลความในสัญญาอาจแตกต่างกันได้ การที่จำเลยเข้าใจว่าสัญญามีข้อความเป็นนายประกัน จึงไม่ถือว่าจำเลยนำความเท็จมาฟ้อง และมาตรา 158 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาใช้สำหรับฟ้องคดีอาญา ไม่ใช่คดีแพ่ง
ให้ยกฟ้องโจทก์
โจทก์ทำสัญญากับจำเลยที่ 1 โดยมีข้อความว่า "นายประกัน" ต่อท้ายนามจำเลยที่ 1 แต่โจทก์อ้างว่าไม่ใช่สัญญานายประกัน ต่อมาจำเลยที่ 1 ให้จำเลยที่ 2 ฟ้องโจทก์เป็นคนล้มละลายโดยอ้างสัญญาดังกล่าว โจทก์ฟ้องว่าจำเลยนำความเท็จมาฟ้อง
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 434 - 435/2472หลวงศรีสุระพาณิชโจทก์พระยาสุวรรณฯ ที่ 1 นายแสวงที่ 2 หลวงบรรหารฯ ที่ 3 นางบรรหาร ฯ ที่ 4จำเลย ป.วิ.อ. พ.ร.บ.ลักษณฎีกาอุทธรณ์ พ.ศ.2469 การวินิจฉัยฟ้องของโจทก์โดยไม่สืบพะยานว่าจะมีมูลหรือไม่เป็นปัญหาข้อกฎหมาย ฎีกาได้ อาญา ม.158 ใช้สำหรับฟ้องคดีอาญา ไม่ใช่คดีแพ่งจำเลยที่ ๑ ให้จำเลยที่ ๒ ฟ้องโจทก์เป็นคนล้มละลายโดยอ้างสัญญาประกันฉะบับหนึ่งซึ่งโจทก์ทำไว้ความจริงโจทก์หาได้ทำไม่ จึงขอให้ลงโทษจำเลยตาม ม.๖๓-๑๕๗-๑๕๘-๑๕๙ ศาลโปริสภาจดรายงานว่า โจทก์กับพระสัทธาฯ ทำสัญญาขอให้จำเลยที่ ๑ เป็นนายประกันชำระเงินค่าพิมพ์หนังสือ จำเลยที่ ๑ เป็นนายประกันในเงินค่าจ้างนั้น โจทก์ได้ทำสัญญาไว้กับจำเลยที่ ๑ จริง แต่ไม่ใช่สัญญาให้จำเลยที่ ๑ เป็นนายประกัน จึงขออนุญาตศาลนำพะยานสืบในข้อนี้ ศาลไม่ยอมให้โจทก์สืบแล้วพิพากษาว่าข้อหาของโจทก์ไม่มีมูลในทางอาญา ให้ยกเสีย ศาลอุทธรณ์ตัดสินยืน โจทก์ฎีกาเป็นข้อกฎหมายว่า การกระทำเช่นนี้ควรมีผิดในทางอาญา ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยเข้าใจว่า สัญญานั้นเป็นสัญญาที่จำเลยที่ ๑ เป็นนายประกันโจทก์เพราะมีคำ " นายประกัน" ต่อท้านนามของจำเลยที่ ๑ ซึ่งเป็นการแปลความในสัญญาและอาจจะเห็นแตกต่างกันได้ ฉะนั้นจะหาว่าจำเลยนำเอาความเท็จมาฟ้องโจทก์ไม่ได้ และ ม.๑๕๘ ใช้สำหรับฟ้องคดีอาญา ไม่ใช่ทางแพ่ง ให้ยกฟ้องโจทก์(นล-ศรี-หริศ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุรายการที่ 1/ ของหน้าที่ 1 พิมพ์คำพิพากษาปิดฉบับย่อ