ปัญหาข้อกฎหมายเกี่ยวกับอำนาจของศาลอุทธรณ์ในการรับอุทธรณ์ที่ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับ และการวินิจฉัยประเด็นอื่นเมื่อศาลฎีกากลับคำพิพากษาให้ฝ่ายชนะคดีชั้นอุท
การรับฟ้องอุทธรณ์เป็นหน้าที่ศาลเดิมตรวจพิจารณาว่าจะควรรับส่งไปศาลอุทธรณ์หรือไม่ตาม พ.ร.บ.ลักษณอุทธรณ์ พ.ศ.2473 มาตรา 6 เมื่อศาลเดิมไม่รับอุทธรณ์และผู้อุทธรณ์มิได้อุทธรณ์คัดค้านคำสั่งศาลเดิมตามมาตรา 7 แล้ว ก็ไม่มีฟ้องอุทธรณ์ให้ศาลอุทธรณ์วินิจฉัย ศาลอุทธรณ์จะยกเอาเหตุว่าอุทธรณ์จำเลยทั้งสองข้อเกี่ยวเนื
ศาลฎีกาพิพากษายืนตามศาลเดิม
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยมีแป้งเชื้อหมักส่าสำหรับทำสุราเถื่อน ต่อมาเมื่อสืบพยานโจทก์ไปได้ปากหนึ่ง โจทก์ยื่นคำร้องเพิ่มเติมฟ้องว่าจำเลยมีและกินน้ำสุราเถื่อน เจ้าพนักงานจับของกลางได้ ขอให้ลงโทษ ศาลเดิมฟังว่าจำเลยมีสุราเถื่อน พิพากษาให้ปรับจำเลย 80 บาท จำเลยอุทธรณ์สองข้อ: (1) โทษฐานมีสุราเถื่อนโจทก์มาร้องภายหล
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 833/2477อัยยการปราจินบุรีโจทก์นายปุ่น สุขเกษมจำเลย พ.ร.บ.ภาษีชั้นใน แก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ.2467 ม. 7-8 วิธีพิจารณาอาชญา พ.ร.บ.ลักษณะอุทธรณ์ พ.ศ.2473 ม. 6-7ฟ้องอุทธรณ์ข้อใดที่ศาลเดิมสั่งไม่รับแลผู้อุทธรณ์ก็มิได้อุทธรณ์คัดค้านคำสั่งศาลเดิมแล้วดังนี้ ศาลอุทธรณ์ไมมีอำนาจหยิบยกเอาอุทธรณ์ข้อนั้นขึ้นมาวินิจฉัยเองได้ เมื่อศาลฎีกากลับให้ฝ่ายชนะคดีชั้นอุทธรณ์แพ้คดีในประเด็นที่เขาชนะมา ก็ต้องวินิจฉัยถึงประเด็นข้ออื่นที่เขายกขึ้นเถียงในชั้นอุทธรณ์ด้วยคดีนี้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยมีแป้งเชื้อหมักส่าสำหรับทำสุราเถื่อน ขอให้ลงโทษต่อมาเมื่อสืบพะยานโจทก์ไปได้ปากหนึ่ง โจทก์ยื่นคำร้องเพิ่มเติมฟ้องว่าจำเลยมีและกินน้ำสุราเถื่อนเจ้าพนักงานจับของกลางได้ ขอให้ลงโทษ ศาลเดิมฟัวว่าจำเลยมีสุราเถื่อนพิพากษาให้ปรับจำเลย ๘๐ บาท จำเลยอุทธรณ์ว่า (๑) โทษฐานมีสุราเถื่อนโจทก์มาร้องภายหลังเมื่อสืบพะยานแล้วจะฟังมาลงโทษจำเลยไม่ได้ (๒) ที่ว่ามีสุราเถื่อนก็ปรากฎมีแต่กลิ่นเท่านั้น ศาลเดิมเห็นว่าอุทธรณ์ข้อ ๑ เป็นปัญหากฎหมาย แต่ข้อ ๒. เป็นข้อเท็จจริงอุทธรณ์ไม่ได้ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าอุทธรณ์จำเลยทั้ง ๒ ข้อเกี่ยวเนื่องกัน จึงรับไว้พิจารณาทั้ง ๒ ข้อ ในประเด็นข้อแรกศาลอุทธรณ์เห็นชอบด้วยศาลเดิม ส่วนในข้อ ๒ เห็นว่าศาลเดิมฟังข้อเท็จจริงคลาดเคลื่อน จึงพิพากษาให้ยกฟ้อง ศาลฎีกาเห็นว่าการรับฟ้องอุทธรณ์เป็นหน้าที่ศาลเดิมตรวจพิจารณาว่าจะควรรับส่งไปศาลอุทธรณ์หรือไม่ตามพ.ร.บ.ลักษณอุทธรณ์ พ.ศ.๒๔๗๓ ม.๖ เมื่อศาลเดิมไม่รับอุทธรณ์แลผู้อุทธรณ์มิได้อุทธรณ์คัดค้าานคำสั่งศาลเดิมตาม ม.๗ แล้วก็ไม่มีฟ้องอุทธรณ์ให้ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยศาลอุทธรณ์จะยกเอาเหตุว่าอุทธรณ์จำเลยทั้ง ๒ ข้อเกี่ยวเนื่องกันนั้นไม่ได้ ฉะนั