ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 924/2477กรมรถไฟหลวงโจทก์นายอาถะมาลีเอชอาดัมอาลี(บังคับอังกฤษ)จ.ล. พ.ร.บ.จัดวางการรถไฟและทางหลวง พ.ศ.2464 ม. 16 ป.วิ.พ. ข้อบังคับซึ่งออกตามความมาตรา 16 แห่งพ.ร.บ.+วางการรถไฟ พ.ศ.2464 นั้นไม่ใช่กฎหมายเป็นเพียง+บังคับได้ตามกฎหมายข้อบังคับได้ตามกฎหมาย ข้อบังคับค่าระวางรถไฟสันนิษฐานว่าคนทั้งปวงได้รู้เมื่อได้ปิดประจำประจักษ์+ที่สถานีรถไฟทุกแห่ง พิจารณาแพ่ง หน้าที่นำสืบ หน้าที่ของศาล +ไม่มีหน้าที่ค้นคว้าหาหลัก+ให้คู่ความ เป็นหน้าที่+คู่ความ เป็นหน้าที่+คู่ความต้องนำสืบให้+เห็นโจทก์ฟ้องว่าจำเลยจ้างโจทก์บรรทุกสินค้าจากรุงเทพ ฯ ไปถึงพิษณุโลกเป็นราคา ๕๑ บาท จำเลยได้ชำระเงินให้แล้วภายหลังปรากฎว่าพนักงานของโจทก์คิดค่าระวางผิดไป ความจริงควรเป็น ๑๐๘ บาท ๙๐ สตางค์ โดยโจทก์อาศัยอำนาจตามกฎข้อบังคับสมุดอัตราสินค้าเล่ม ๙ ข้อ ๘ ซึ่งบัญญัติให้กรมรถไฟหลวงมีอำนาจที่จะแก้ไขค่าระวางที่ยังคลาดเคลื่อนได้เสมอไป จึงขอให้ศาลบังคับให้ใช้เงินยังขาดอยู่อีก ๕๗ บาท ๙๐ สตางค์ จำเลยต่อสู้ว่า สมุดข้อบังคับแลอัตราสินค้าของโจทก์นั้นรู้แต่เพียงในวงงานของโจทก์ คนภายนอกเช่นจำเลยไม่สามารถรู้ได้ ศาลล่างทั้ง ๒ พิพากษาให้ยกฟ้อง ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เมื่อจำเลยปฏิเสธเช่นนี้โจทก์จึงมีหน้าที่ต้องนำสืบว่าสมุดอัตราค่าระวางสินค้าที่โจทก์อ้างได้ออกถูกตามความใน ม.๑๖ แห่งพ.ร.บ.จัดวางการรถไฟแลทางหลวง พ.ศ.๒๔๖๔ ที่บัญญัติว่ากรมรถไฟต้องพิมพ์กฎข้อบังคับนั้นปิดประจำไว้ให้ประจักษ์แจ้งที่สถานีรถไฟทุกแห่ง จึงจะสันนิษฐานได้ว่าชนทั้งปวงซึ่งได้ใช้รถไฟรวมทั้งจำเลยด้วยได้ทราบอัตราค่าระวางรถไฟ นั้นแล้วเมื่อโจทก์ไม่นำสืบจะฟังว่าจำเลยได้รู้ถึงกฎข้อบังคับนี้หาได้ไม่ แลเรื่องอัตราค่าระวางสินค้าซึ่ง